Ο Μικρός Πρίγκηπας δημοσιεύθηκε αρχικά στις 6 Απριλίου του 1943, παρουσιάζοντας στους αναγνώστες τον μικρό ήρωα του πιο διάσημου έργου του Antoine de Saint-Exupéry. Στο γνωστό βιβλίο, αφηγείται την ιστορία ενός πιλότου, ο οποίος μετά τη συντριβή του αεροπλάνου του στη Σαχάρα, συναντά ένα μικρό αγόρι, τον Μικρό Πρίγκιπα. Το αγόρι μιλά στον πιλότο/αφηγητή για τον πλανήτη του, ένα αστεροειδή, και για τα ταξίδια του σε άλλους κόσμους του διαστήματος, με αποτέλεσμα να αναπτύξουν ένα αναπάντεχο δέσιμο κατά τη διάρκεια των 8 ημερών που έμειναν αβοήθητοι στην έρημο.
Το βιβλίο αυτό γράφτηκε ενώ ο Β’ ΠΠ μαινόταν σε ολόκληρη την Ευρώπη. Όλα αυτά που έβλεπε γύρω του ο συγγραφέας, και αυτά που ζούσε και ως πιλότος μαχητικών αεροσκαφών ήταν πολύ σκληρά. Ο κόσμος όλος ήταν σε αναβρασμό, σε απόγνωση. Σίγουρα έβλεπε τα αδιέξοδα στα οποία οδηγήθηκε η ανθρωπότητα ακριβώς επειδή δεν έβλεπε με την καρδιά της. Επειδή έχασε την επαφή με τα συναισθήματα της. Επειδή προσκολλήθηκε στις υλικές απολαύσεις και σταμάτησε να ακούει τη ψυχή της. Αλλά σίγουρα δεν θα μπορούσε να μαντέψει ότι το βιβλίο του ογδόντα χρόνια μετά θα ήταν τόσο επίκαιρο, ότι όλοι μας θα μπορούσαμε ακόμα να εντοπίσουμε τον εαυτό μας σε κάποιον από τους χαρακτήρες του βιβλίου.
Ο μικρός Πρίγκιπας, ο κεντρικός ήρωας του παραμυθιού ζητά να μάθει όσα δεν ξέρει. Έχει καθαρή ψυχή και ανοικτό μυαλό. Αναζητά να βρει την αλήθεια, τις αξίες που δίνουν νόημα στη ζωή. το ταξίδι του συμβολίζει το «ταξίδι» όλων μας μέχρι να πάρουμε τις απαντήσεις σε όσα μας απασχολούν και να κατασταλάξουμε δημιουργώντας αξίες σταθερές μέσα από τις εμπειρίες μας. Το κείμενο προβάλλει την ανάγκη και τη λαχτάρα του ανθρώπου για επικοινωνία και φιλία με άλλους ανθρώπους μέσα από ουσιαστικές ανθρώπινες σχέσεις.
Την ανάγκη να βρει τη γαλήνη στην ψυχή του και την αγάπη στη ζωή του
Η αλεπού περιγράφει τη δυσάρεστη κατάσταση του σύγχρονου ανθρώπου, που λειτουργεί με το συμφέρον καθαρά υπολογιστικά.
Οι άνθρωποι δεν έχουν πια καιρό να γνωρίσουν τίποτα και δεν έχουν πια φίλους και κοινωνικές επαφές. Βουλιάζουν στη μοναξιά τους και πεθαίνουν μόνοι τους.
Στις σημερινές κοινωνίες των μεγαλουπόλεων οι άνθρωποι δεν επικοινωνούν πια ουσιαστικά μεταξύ τους και δε συνδέονται με δεσμούς φιλίας λόγω του σύγχρονου τρόπου ζωής, της έλλειψης ελεύθερου χρόνου και της καχυποψίας
«Οι άνθρωποι επιβιβάζονται στα τρένα και κινούνται αδιάκοπα γύρω απ’ τα ίδια και τα ίδια… κι ενθουσιάζονται μ’ αυτό γιατί δεν ξέρουν στ’ αλήθεια τι είναι αυτό που ψάχνουν.»
Μήπως, μέχρι τώρα, αυτό ακριβώς κάνουμε κι εμείς; Μήπως ήρθε η ώρα να αναθεωρήσουμε την πορεία μας, να θέσουμε νέους, καθαρούς στόχους και να πάρουμε τον αργό δρόμο, που θα μας οδηγήσει κάπου με περισσότερο φως και αγάπη;
