Ωδή στην φοροδιαφυγή

Ωδή στην φοροδιαφυγή

Φοροδιαφυγή ονομάζεται  η παράνομη απόκρυψη εισοδημάτων ή περιουσίας από τις φορολογικές αρχές με σκοπό τη μείωση ή την αποφυγή πληρωμής φόρων. Τιμωρείται με διοικητικά πρόστιμα ή ποινικές κυρώσεις ανάλογα με το ύψος του διαφεύγοντος φόρου. Η φοροδιαφυγή προκαλεί ζημία στο κράτος γιατί στερεί από τα δημόσια ταμεία έσοδα που προορίζονται για κοινωνικές υπηρεσίες, όπως η υγεία και η παιδεία. Με την απόλυτη ψηφιοποίηση εικάζεται ότι θα εκλείψει αυτός ο παράγοντας που στερεί χρήματα που πρόκειται να διατεθούν    σε  κοινωνικές δομές.

Αυτό μας λένε…αλλά έτσι γίνεται; 

Η ιστορία έχει δείξει ότι τα χρήματα που μένουν τελικά για τις κοινωφελείς δράσεις είναι ελάχιστα αφού στη δαιδαλώδη διαδρομή που ακολουθούν πληρώνονται μίζες , εκδουλεύσεις, λαδώματα και άλλου είδους δοσοληψίες που μόνο ο κρατικός μηχανισμός γνωρίζει καλά. Άλλωστε τα πολιτικά κόμματα κατέχουν  καλά την τέχνη της απόκρυψης. 

Τα δικά τους χρήματα υπάγονται σε άλλους νόμους. Τα αστρονομικά χρέη τους προς τις τράπεζες και δευτερευόντως προς το δημόσιο (εφορία, ασφαλιστικά ταμεία) θεωρούνται ως οφειλή και όχι ως απόκρυψη εισόδων.

Σύμφωνα με τους επίσημους ισολογισμούς, οι συνολικές υποχρεώσεις της Νέας Δημοκρατίας ξεπερνούν τα 602 εκατομμύρια ευρώ, ενώ του ΠΑΣΟΚ αγγίζουν τα 565 εκατομμύρια ευρώ. Τα χρέη αυτά προέρχονται κυρίως από παλαιότερα τραπεζικά δάνεια τα οποία δεν εξυπηρετούνται κανονικά, με αποτέλεσμα να διογκώνονται συνεχώς λόγω των τόκων υπερημερίας.  Στη λίστα μπορεί να προστεθεί  και το μαύρο χρήμα που κυκλοφορεί υπογείως  , όπως και το ξέπλυμα του μαύρου χρήματος που διακινείται μέσα από πολύπλοκες χρηματοοικονομικές πράξεις και μεταφορές (συχνά σε διαφορετικές χώρες ή offshore εταιρείες) για να κρυφτεί η αρχική, παράνομη πηγή τους. Τα μετρητά από τις παράνομες δραστηριότητες (π.χ. εμπορία ναρκωτικών, λαθρεμπόριο, απάτες) εισάγονται για πρώτη φορά στο νόμιμο χρηματοπιστωτικό σύστημα (π.χ. μέσω καταθέσεων, αγοράς μαρκών σε καζίνο ή μικρών επιχειρήσεων με μεγάλη ροή μετρητών και έτσι βγαίνουν κατάλευκα χωρίς λεκέδες και στίγματα). Τα «καθαρά» πλέον χρήματα επανεπενδύονται στην επίσημη οικονομία, όπως για παράδειγμα με την αγορά ακινήτων, πολυτελών αγαθών ή τη χρηματοδότηση νόμιμων επιχειρήσεων και “ούτε γάτα ούτε ζημιά”. Είναι κοινό μυστικό ότι η παραοικονομία στην Ελλάδα είναι πιο ισχυρή από την ίδια την οικονομία. 

Τι γίνεται όμως όταν ένας πολίτης αδυνατεί να αποπληρώσει το χρέος του;

Η Εφορία μπορεί να δεσμεύσει χρήματα απευθείας από τον τραπεζικό λογαριασμό του οφειλέτη. Μπορεί  να προχωρήσει σε κατάσχεση της περιουσίας του , οδηγώντας τη σε πλειστηριασμό.

Δηλαδή τα κόμματα μπορούν να χρωστάνε ο πολίτης όμως όχι;
Η σύγκριση αυτή αναδεικνύει μια πραγματική ανισότητα που προκαλεί έντονες αντιδράσεις στην ελληνική κοινωνία. Νομικά και πρακτικά, η απάντηση είναι πως τα κόμματα προστατεύονται από ένα ειδικό πλαίσιο που δεν ισχύει για τους απλούς πολίτες.
Ενώ για έναν πολίτη οι τράπεζες και τα funds προχωρούν γρήγορα σε κατασχέσεις και πλειστηριασμούς πρώτης κατοικίας, στα πολιτικά κόμματα δεν εφαρμόζονται επιθετικά αναγκαστικά μέτρα. Οι τράπεζες δεν βγάζουν στο σφυρί τα γραφεία ή τα σήματα των κομμάτων, καθώς η λειτουργία τους προστατεύεται έμμεσα από το Σύνταγμα ως θεμέλιο του δημοκρατικού πολιτεύματος.
Γιατί έτσι λειτουργούν πια  οι έξυπνες σύγχρονες Δημοκρατίες. Ρίχνουν το μπαλάκι της προσωπικής ευθύνης στον πολίτη με το κίνδυνο της ποινικής δίωξης της κατάσχεσης και του πλειστηριασμού ενώ τα πολιτικά κόμματα προστατεύονται και δεν προβλέπεται αντίστοιχη διαδικασία.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ
Ο ανεύθυνος πολίτης και η υπεύθυνη πολιτική ηγεσία.
Αυτή η παθογένεια  του νόμου επιτρέπει στα κόμματα να συνεχίζουν να λειτουργούν κανονικά, να συμμετέχουν σε εκλογές και να γεννούν νέα έξοδα, χωρίς καμιά προοπτική αποπληρωμής,  την ίδια στιγμή που ένας πολίτης με τα ίδια προβλήματα θα βρισκόταν αντιμέτωπος με τη δικαιοσύνη και την απώλεια της περιουσίας του και σύντομα  με το σύστημα δανειοληπτικής αξιολόγησης  που μπαίνει σε εφαρμογή  και περιθωροποιημένος από την ίδια την κοινωνία. 

Leave a Comment