Η φάμπρικα
Ένα τραγούδι διαχρονικό και πάντα επίκαιρο.
Ο τίτλος του τραγουδιού βγαίνει από τη γερμανική λέξη Fabrik = εργοστάσιο. Το τραγούδι περιγράφει τις συνθήκες εργασίας ενός Έλληνα μετανάστη, που άφησε την οικογένειά του στην πατρίδα για να αναζητήσει εργασία στη ξενιτιά, στη Γερμανία.
Οι στίχοι ¨η φάμπρικα δε σταματά δουλεύει νύχτα μέρα¨ δείχνουν την αδιάκοπη δουλειά των εργατών στο εργοστάσιο. Οι συνθήκες ήταν δύσκολες, υπήρχε ο ελεγκτής που δεν επέτρεπε στους εργάτες να διακόπτουν την εργασία τους. Στο τραγούδι ο Έλληνας μετανάστης παρουσιάζεται σκυφτός πάνω από το μηχάνημα, χωρίς να μιλάει με κανέναν. Τους εργάτες δε τους φώναζαν με τα ονόματά τους αλλά με νούμερα που τους είχαν δώσει. Για αυτό το τραγούδι λέει ¨είμαι το νούμερο 8¨
Ας επιχειρήσουμε μια σύγκριση με το σήμερα.
13 ώρες εργασίες για να ανταποκριθούν τα νοικοκυριά στην ακρίβεια, έλλειψη ελεύθερου χρόνου για ξεκούραση και κοινωνικοποίηση , συρρίκνωση των ατομικών δικαιωμάτων, ηλεκτρονική επιτήρηση, επιβολή του προσωπικού αριθμού ώστε οι άνθρωποι να χάσουν την ατομικότητα τους και να μετατραπούν σε ένα αριθμό , ένα ανώνυμο κρίκο της αλυσίδας που τους κρατά δεμένους και υποτακτικούς , ένα ακόμα γρανάζι ενός συστήματος που τους κρατά σκυφτούς και απομονωμένους.
Η πρόοδος και η ευημερία που μας υπόσχονται μένει μόνο στα χαρτιά.
Η κατάσταση του εργαζόμενου στην ουσία της παραμένει ίδια και απαράλλακτη, Μόνο οι συνθήκες αλλάζουν . Είτε φοράς τη φόρμα του εργάτη στη φάμπρικα είτε επώνυμο κοστούμι και κολλαριστό πουκάμισο το σύστημα σε στίβει σαν λεμονόκουπα.
Η ουσία παραμένει ίδια. Στο τέλος της μέρας κατάκοποι και εξουθενωμένοι εργάτες και στελέχη επιστρέφουν στο σπίτι τους χωρίς να έχουν απόθεμα ενέργειας για να επικοινωνήσουν και να βρεθούν με τους αγαπημένους τους.
