Είναι δύσκολο να συνδέσει κανείς το μεγαλείο της αρχαίας Ελλάδας με την σύγχρονη εποχή.
Η Αρχαία Ελλάδα, συχνά αναφερόμενη ως η κοιτίδα του δυτικού πολιτισμού, είναι ένας πολιτισμός που έχει επηρεάσει βαθιά τις τέχνες, την πολιτική, τη φιλοσοφία και τις επιστήμες. Τα επιτεύγματά της αποτελούν το θεμέλιο πάνω στο οποίο χτίστηκε μεγάλο μέρος του σημερινού κόσμου.
Ο τόπος όμως που γέννησε τη Δημοκρατία, που έδωσε στον πολίτη το δικαίωμα του λόγου και της συμμετοχής στα κοινά όπου αποφάσιζαν οι ίδιοι στην Εκκλησία του Δήμου .μετατρέπεται σιωπηλά σε μια στυγνή ολιγαρχία. Οι αρχές της ισότητας απέναντι στον νόμο , της ελευθερίας της έκφρασης της αυτοδιάθεσης θα εξαρτώνται ( σε λίγο θα γενικευτεί σε όλους τους κοινωνικούς τομείς) από τη κοινωνική πίστωση που θα εκδίδει ο αλγόριθμος ανάλογα με τον βαθμό υποταγής και συναίνεσης στις αυταρχικές επιβολές της εξουσίας.
Η φιλοσοφική σκέψη των αρχαίων προγόνων μας αντικαταστάθηκε από την άγνοια και την σύγχυση που επιφέρει η παρά και υπερπληροφόρηση. Το “παν μέτρο άριστον” αντικαταστάθηκε από την αμετροέπεια, οι αρχές και οι αξίες του “καλού και αγαθού’ παραχώρησαν τη θέση τους στην ευτέλεια, στην διαφθορά στο κυνήγι του πλούτου και της εξουσίας μετατρέποντας την κοινωνία σε μια ζούγκλα όπου ο ισχυρότερος καταβροχθίζει τον αδύνατο.
Τι είναι αυτό που συμβαίνει σήμερα στον ελληνόφωνο και ελληνόψυχο άνθρωπο και απομακρύνθηκε από τις ιστορικές του μνήμες;
Κάποιοι αποκάλεσαν το κυρίαρχο συναίσθημα που επέφερε στον Έλληνα αυτή η αλλαγή μοναξιά, άλλοι μελαγχολία, άλλοι παραίτηση ή μοιρολατρία. Ίσως γιατί πάντα εξαρτόμαστε από τις μεγάλες δυνάμεις και δεν βρήκαμε ποτέ το θάρρος να σταθούμε στα πόδια μας αυτόνομα. Ένα είναι το βέβαιο. Χάνοντας την κοινοτική κλίμακα ζωής και την ευθύνη του πολίτη, το εσωτερικό τοπίο του σημερινού Έλληνα αναγκαστικά συρρικνώνεται, ιδιωτικοποιείται, εγκλωβίζεται στην εσωστρέφεια μέχρι να αφανιστεί ολοκληρωτικά.
Ωστόσο η κληρονομιά της Αρχαίας Ελλάδας δεν είναι απλώς ένα κεφάλαιο στην ιστορία. Είναι ένας συνεχόμενος διάλογος με το παρελθόν, είναι ένας κρίκος που παρόλο που έχει χαλαρώσει μας κρατά ακόμα συνδεδεμένους με τις ρίζες μας και ανά πάσα ώρα και στιγμή μπορεί να αποτελέσει το εφαλτήριο που θα κάνει την ανατροπή υπενθυμίζοντας τα λόγια του Διγενή Ακρίτα “δεν χάνομαι στα τάρταρα , μονάχα ξαποσταίνω, στη ζωή ξαναφαίνομαι και λαούς ανασταίνω”.
