«Ο θεός είναι ένας. Οι τρόποι λατρείας είναι πολλοί».
Στην χριστιανική θρησκεία τον Δεκαπενταύγουστο γιορτάζουμε την Κοίμηση της Θεοτόκου , το τέλος της επίγειας διάστασης της και την ανάληψη του σώματος της στους ουρανούς. Η ημέρα αυτή είναι γνωστή και ως το «Πάσχα του καλοκαιριού», αποτελώντας μία από τις μεγαλύτερες γιορτές της Χριστιανοσύνης. Εορτάζεται με ιδιαίτερη ευλάβεια σε όλο τον ελληνικό χώρο. Η Παναγία έχει για τους Έλληνες και εθνική σημασία, αφού έχει συνδεθεί με τους αγώνες του έθνους και έτσι ο ελληνικός λαός την τιμά και τη σέβεται περισσότερο από κάθε άλλο ιερό πρόσωπο.
Στην αρχαία Ελλάδα τα γενέθλια της Θεάς Αθηνάς ήταν στις 28 του αρχαίου μήνα Εκατομβαιώνα όταν τελούνταν τα Παναθήναια, η μεγαλύτερη γιορτή της αρχαίας Αθήνας , η μεγάλη γιορτή του Δεκαπενταύγουστου. Στρατηγός των στρατηγών, η Αθηνά η αειπάρθενος, η συνετή, η κόσμια, η καλόβουλη, η μειλίχια, η πολυεύσπλαχνη, προστατεύει τους Αθηναίους. Ναός της ο Παρθενώνας.
Η ισχυρή παρουσία της θεάς Αθηνάς στην αρχαιοελληνική θρησκεία και της Παναγίας στο Χριστιανισμό μόνο τυχαία δεν μπορεί να θεωρηθεί.
Στρατηγός των Στρατηγών, η Αθηνά, Υπέρμαχος Στρατηγός η Παναγία, η οποία ανέλαβε τον ρόλο της προστάτιδας και σωτήρας του ελληνισμού και της Κωνσταντινούπολης. Η πρώτη γιορτάζει τη γέννηση της η δεύτερη την κοίμηση της.
Στο γύρισμα του αρχαίου κόσμου από τον πολυθεϊσμό στον χριστιανισμό, όταν δεύτερος άρχισε σιγά- σιγά να επικρατεί, χρειάστηκε η μίξη στοιχείων από την παλαιότερη και τη νεότερη θρησκεία ώστε η δεύτερη να εδραιωθεί πιο εύκολα. Τότε, πολλές από τις αρχαίες τελετουργίες ενσωματώθηκαν στις τελετουργίες των χριστιανών και μαζί τους και κάποιες μεγάλες εορτές. Ανάμεσα σε αυτές και η εορτή του Δεκαπενταύγουστου.
Στρατηγός των στρατηγών, η Παναγία προστατεύει τους πιστούς της – όπως και η θεά Αθηνά τους Αθηναίους – σε κάθε δύσκολη στιγμή. Το 626, στην πολιορκία της Κωνσταντινούπολης από Αβάρους και Πέρσες, οι πιστοί που έχουν συγκεντρωθεί στη Μεγάλη Εκκλησία θα δουν ξαφνικά μπροστά τους την Παναγία να έχει απλώσει προστατευτικά το πέπλο της πάνω από την Πόλη (ας θυμηθούμε και τον πέπλο της Αθηνάς στα Παναθήναια). Και η μεγαλύτερη απόδειξη: «Τη υπερμάχω στρατηγώ τα νικητήρια» ψάλλουν οι πολιορκημένοι χριστιανοί στην τελευταία λειτουργία της Αγίας Σοφίας, το 1453.
Στη συνείδηση του λαού, τα χαρακτηριστικά της αήττητης Θεότητας πολεμίστριας και φύλακα πέρασαν από την Αθηνά στη Θεοτόκο.
Η θρησκευτική συνείδηση των Ελλήνων μετέφερε πολλά από τα χαρακτηριστικά της Αθηνάς στο πρόσωπο της Παναγίας. Κοινό τους χαρακτηριστικό η αγνότητα, η παρθενία. Και οι δύο μορφές λατρεύτηκαν ως «Παρθένοι» (εξ ου και ο Παρθενώνας). Επίσης τα πολλά ονόματα που συνοδεύουν τόσο τη θεά Αθηνά όσο και την Παναγία, όπως: Πρόμαχος, Παρθένος, Λημνία, Σκεπτομένη, Παλλάς, Γλαυκώπις, Αγοραία, Αλεξίκακος, Εργάνη, Πολύβουλος για την Αθηνά) και Γλυκοφιλούσα, Θεομήτωρ, Λιμνιά, Ελεούσα, Βρεφοκρατούσα, Θεοτόκος, Φιδούσα, Θαλασσομαχούσα, Αειμακάριστος, Αθηνιώτισσα, Ζωοδόχος αντίστοιχα για την Παναγία.
Επιπλέον ο Δεκαπενταύγουστος ήταν η γιορτή της ΜΑΡΜΕΡΑΣ ή Μαρμαρηγής που σημαίνει το φως των άστρων που τρεμοσβήνει. Το Άστρο αυτό είναι η κόρη του Σείριου. Αλλιώς η Μαρμέρα λέγεται ΗΜΕΡΑ.
Είναι η ημέρα που το φως από τον Σείριο φώτιζε το πρόσωπο του αγάλματος της ΘΕΑΣ ΑΘΗΝΑΣ στον ΠΑΡΘΕΝΩΝΑ. Ο Σείριος είναι το λαμπρότερο αστέρι στον νυχτερινό ουρανό και ανήκει στον αστερισμό του Μεγάλου Κυνός. Το όνομά του προέρχεται από το αρχαίο ελληνικό επίθετο σείριος, που σημαίνει «φλεγόμενος», «καυτός» ή «εκτυφλωτικός». Μια φλόγα που καταστρέφει αλλά επιφέρει την κάθαρση για να έρθει το νέο και άφθαρτο. Επειδή ο Σείριος θεωρούνταν το αστέρι-σκύλος του κυνηγού Ωρίωνα, η περίοδος αυτή ονομάστηκε «κυνικά καύματα» (από τη λέξη κύων = σκύλος).
Αντιπροσώπευε την ξηρασία, τον κίνδυνο για τις καλλιέργειες, αλλά και την περίοδο δοκιμασίας των ανθρώπων. Ο Σείριος θεωρείται ότι οδηγεί στην ανώτερη πνευματική γνώση, στη θεία φώτιση και στην εξέλιξη της ανθρώπινης συνείδησης που για να την βρεις πρέπει να περάσεις από δύσβατα μονοπάτια.
Η πνευματική γνώση δεν είναι ένα δώρο που σου προσφέρεται αλλά μια κατάκτηση , μια ανταμοιβή που σε περιμένει στο τέλος μιας επώδυνης διαδρομής.
