Το ποίημα “Ελένη του Οδυσσέα Ελύτη (από τη συλλογή «Τα Ρω του Έρωτα», 1972) είναι ένας ύμνος στο ελληνικό καλοκαίρι, το οποίο συνδέεται άρρηκτα με το αρχέτυπο της ομορφιάς και τη μυθική μορφή της Ωραίας Ελένης.
Η Ελένη δεν είναι ένα απλό πρόσωπο, αλλά η προσωποποίηση της ίδιας της Ελλάδας, του φωτός, της θάλασσας και του απόλυτου έρωτα.
Το είδωλο της Ελένης συμβολίζει τις μεγάλες ιδέες, τους εθνικούς μύθους (όπως η Μεγάλη Ιδέα) και τους αγώνες για τους οποίους χύθηκε άσκοπα αίμα. Στο ποίημα του Σεφέρη, που είναι και το πιο γνωστό από όσα πραγματεύονται τον μύθο της Ελένης, η Ελένη αποτελεί καθαρά το σύμβολο του μάταιου αγώνα. της θυσίας χωρίς αντίκρισμα.
Ο Καζαντζάκης, στην Οδύσσειά του, την παρουσιάζει ως μοιραία μορφή που γοητεύει αλλά και προδίδει, συνδέοντάς τη με την ιδέα της ελευθερίας και της πνευματικής πρόκλησης.
Άγγελος Σικελιανός: Στον «Ύμνο στην Ελένη», η μορφή της εξυψώνεται ως η κορύφωση της Ομορφιάς και του ελληνικού πνεύματος.
Στον Ρίτσο το κεντρικό θέμα της Ελένης φαίνεται να είναι η παρακμή και η φθορά του ανθρώπου από τον χρόνο.
Σύμφωνα με τον Ευριπίδη η ίδια γίνεται σύμβολο της άπιαστης ιδέας της Ομορφιάς που αναζητά ο άνθρωπος
Για τον Δ .Λιαντίνη ,η Ελένη μοιάζει με τη γυναίκα που έχει ερωτευτεί ο καθένας.
