Οι νέοι αποτελούν το πολυτιμότερο “ανθρώπινο κεφάλαιο” μιας χώρας. Η παιδεία , η εκπαίδευση, η εξειδίκευση και η ενσωμάτωσή τους στην αγορά εργασίας δεν είναι απλώς κοινωνική υποχρέωση, αλλά η σημαντικότερη μακροπρόθεσμη επένδυση ενός έθνους. Είναι το ανθρώπινο δυναμικό που θα εξασφαλίσει την βιωσιμότητα της χώρας και οφείλουμε να το αναδείξουμε ως κοινωνία με τον καλύτερο τρόπο.
Αλλά και η κοινωνία κουβαλάει την δική της ευθύνη. Με την απάθεια της και την αδιαφορία της καταδικάζει τους νέους της στο να παραμείνουν τα γκαρσόνια της Ευρώπης. Κλείνει τα αυτιά της στην κραυγή αγωνίας των δικών της παιδιών και “ποιείται την νήσσαν” προκειμένου να μην χάσει τίποτα από όσα απολαμβάνει.
Αυτές όμως οι κραυγές θα στοιχειώνουν τις εφησυχασμένες συνειδήσεις μας και θα ηχούν δυνατά μέσα στα αυτιά μας υπενθυμίζοντας μας το καθήκον μας απέναντι στις νέες γενιές.
