“Είδα ένα κόσμο να γκρεμίζεται μπροστά μου
είδα να γίνεται γιαπί η γειτονιά μου
για το καλό μου..”
Πρόκειται για το εμβληματικό τραγούδι του Γιάννη Μιλιώκα “Για το καλό μου”, γραμμένο το 1985, Ένα τραγούδι που συνεχίζει να συγκινεί και σήμερα με τους δυνατούς στίχους του που παραμένουν διαχρονικά επίκαιροι και απεικονίζουν με απόλυτη ευκρίνεια τη δική μας ζωή σαν να μην έχει αλλάξει τίποτα από τότε.
Είδα τα δέντρα που σκαρφάλωνα κομμένα
σε φορτηγό τα όνειρά μου φορτωμένα
για το καλό μου
Είμαστε στην εποχή που επιχειρείται ένας βίαιος μετασχηματισμός της κοινωνίας. Από την μια στιγμή στην άλλη θεσπίζονται νόμοι , επιβάλλονται κανονισμοί που αλλάζουν με τρόπο ριζοσπαστικό την υπάρχουσα κουλτούρα των Ελλήνων. Ακόμα και η φύση κακοποιείται στο όνομα του εκσυγχρονισμού και της τεχνολογικής προόδου. Και όλα αυτό για το καλό μας.
“Είδα το δάσκαλο να με χτυπάει με ζήλο
είδα τα χέρια μου πρησμένα από το ξύλο
είδα τα νεύρα μου σιγά σιγά να σπάνε
με καλοσύνη και στοργή να με χτυπάνε”
Το σύστημα απαιτεί υπακοή και συμμόρφωση και φροντίζει από τη παιδική ηλικία στα μαθητικά τα χρόνια να περάσει ένα συγκεκριμένο τρόπο σκέψης και να καταστέλλει την αμφισβήτηση και την αμφιβολία. Όποιος τολμήσει να βγει από το κουτί τον περιμένει τιμωρία. Μια τιμωρία που σκοπό έχει να σταματήσει τη σκέψη και να κάνει αποδεκτό μόνο το βασικό αφήγημα Μια τιμωρία που θα λειτουργήσει για παραδειγματισμό για τον επόμενο αμφισβητία.
Είδα τους φίλους μου να σκίζονται για μένα
είδα να θέλουν να ξεκόψω από σένα
είδα χαράματα να με τραβάν στο τμήμα
για να γλιτώσω το κελί να πω το ποίημα”
Ο κοινωνικός έλεγχος των μαζών ήταν πάντα το ζητούμενο της καθεστηκυίας τάξης . Το τραγούδι αναδεικνύει ότι με το πρόσχημα της φροντίδας, το σύστημα που βασικό σκοπό έχει να διαιωνίζει την εξουσία του, ασκεί πίεση στο άτομο. Το εμποδίζει να αναπτυχθεί ελεύθερα και το υποχρεώνει να «συμμορφωθεί» στους δικούς τους κανόνες και νόρμες. Αν αντιδράσει και αρνηθεί να φορέσει το κοστούμι που του έχουν ήδη ετοιμάσει , τότε τον περιθωριοποιεί. Τον στιγματίζει ως “συνομωσιολόγο”, “γραφικό”, “ψεκασμένο”. Με άλλους όρους η κοινωνία απομονώνει όποιον θέλει να ξεφύγει από τα καθιερωμένα και επιβεβλημένα πρότυπα που εξασφαλίζουν τη συνέχεια της .
Για το καλό μου για το καλό μου
έχει μουδιάσει το κορμί και το μυαλό μου
ενέσεις χάπια ηλεκτροσόκ για το καλό μου
σήμερα πήρανε νεκρό τον διπλανό μου”
Αν το άτομο έχει αναπτύξει τη νόηση και αντιλαμβάνεται διαφορετικά τον κόσμο από αυτό που του έχουν μάθει, οι εσωτερικές του συγκρούσεις είναι μεγάλες. Καλείται να κάνει πράγματα που δεν του αρέσουν και να ακολουθήσει ένα δρόμο που δεν είναι δικός του. Όλα όσα του υπόσχονται ευημερία και αφθονία ζητούν ως αντάλλαγμα την απώλεια του εαυτού του. Η συνεχής πίεση και η καταστολή οδηγούν τελικά στην πραγματική κατάρρευση. Πόσο μπορεί να αντέξει κάποιος που πάει συνεχώς κόντρα στις αξίες του και στα πιστεύω του; Πόσο μπορεί να ανεχτεί τις κοινωνικές συμβάσεις και να προσποιείται ότι είναι καλά όταν η ψυχή του του ζητά να σπάσει τις αλυσίδες και να αναζητήσει τη πραγματική αυτοπραγμάτωση; Η καταπίεση ,ο εξαναγκασμός , η αυτοματοποιημένη ζωή χωρίς όραμα γίνεται υποφερτή μόνο χάρη στα φάρμακα που παρέχει η επιστήμη, Μια επιστήμη που μας έμαθε να συντηρούμε την αρρώστια αλλά όχι να την γιατρεύουμε. Μια επιστήμη που έρχεται πάντα να δώσει τη λύση στα προβλήματα που η ίδια η πολιτεία μας δημιουργεί. Μια επιστήμη που συντηρεί τον φαύλο κύκλο πρόβλημα-αντίδραση- λύση και υπηρετεί την εξουσία αρκεί να βλέπει να αυξάνονται τα κέρδη της και οι χορηγήσεις της.
ενώ παλεύω για να βρω τον εαυτό μου
κι έχω κρυμμένο το σουγιά για το καλό μου”
