Ο ποιητής Γιώργος Σουρής έχει γράψει ίσως το πιο εύστοχο και διαχρονικό ποίημα για την κακοδαιμονία της ελληνικής πολιτικής σκηνής. Το ποίημα του η “Δυστυχία σου Ελλάς” αντικατοπτρίζει όλα τα ελαττώματα της φυλής με απαράμιλλο σαρκασμό και γλυκόπικρο χιούμορ.
Το ποίημα δημοσιεύτηκε το 1893 για να σατιρίσει την χρεωκοπία της Ελλάδας με τότε πρωθυπουργό τον Χαρίλαο Τρικούπη.
Από τότε 132 χρόνια μετά, η πολιτική σκηνή της Ελλάδας έχει περάσει πολλά, έχει αλλάξει δεκάδες διαφορετικούς πρωθυπουργούς και βουλευτές και στην ουσία αναπαράγει διαρκώς τα ίδια μοτίβα με μια πεισματική άρνηση να μάθει από τα λάθη του παρελθόντος.
Ποιος είδε κράτος λιγοστό σ’ όλη τη γη μοναδικό,
εκατό να εξοδεύει
και πενήντα να μαζεύει;
Να τρέφει όλους τους αργούς,
νά ’χει επτά Πρωθυπουργούς,
ταμείο δίχως χρήματα
και δόξης τόσα μνήματα;
Νά ’χει κλητήρες για φρουρά
και να σε κλέβουν φανερά,
κι ενώ αυτοί σε κλέβουνε
τον κλέφτη να γυρεύουνε;
Όλα σ’ αυτή τη γη μασκαρευτήκαν
ονείρατα, ελπίδες και σκοποί,
οι μούρες μας μουτσούνες εγινήκαν
δεν ξέρομε τί λέγεται ντροπή.
Σπαθί αντίληψη, μυαλό ξεφτέρι,
κάτι μισόμαθε κι όλα τα ξέρει.
Κι από προσπάππου κι από παππού
συγχρόνως μπούφος και αλεπού.
Θέλει ακόμα -κι αυτό είναι ωραίο-
να παριστάνει τον ευρωπαίο.
Στα δυό φορώντας τα πόδια που ’χει
στο ’να λουστρίνι, στ’ άλλο τσαρούχι.
Σουλούπι, μπόϊ, μικρομεσαίο,
ύφος του γόη, ψευτομοιραίο.
Λίγο κατσούφης, λίγο γκρινιάρης,
λίγο μαγκούφης, λίγο μουρντάρης.
Και ψωμοτύρι και για καφέ
το «δε βαρυέσαι» κι «ωχ αδερφέ».
Ωσάν πολίτης, σκυφτός ραγιάς
σαν πιάσει πόστο: δερβέναγάς.
Δυστυχία σου, Ελλάς, με τα τέκνα που γεννάς!
Ώ Ελλάς, ηρώων χώρα,
τί γαϊδάρους βγάζεις τώρα;
Ας προβληματιστούμε και ας παραδειγματιστούμε όλοι οι Έλληνες σήμερα αν μετά από τόσα έχουμε τη Δημοκρατία που θέλουμε. Μια δημοκρατία που σέβεται τον πολίτη , που τον προστατεύει, που του εξασφαλίζει τις ελευθερίες του, που του αναγνωρίζει τα δικαιώματά του μέσα σε ένα πλαίσιο δικαιοσύνης και ισότητας, θέτοντας κύριο στόχο την ευημερία του και την προκοπή του.
