Η κατάντια του ανθρώπινου είδους εν καιρώ πολέμου δεν έχει αποτυπωθεί μόνο στις θηριωδίες στα πεδία των μαχών και κατά όλων αυτών που καταχωρούνται ως «παράπλευρες απώλειες», αλλά και στα εργαστήρια που μετέτρεπαν κατά συρροή ανθρώπους σε κανονικά πειραματόζωα.
Στο background της διακριτής απάνθρωπης δράσης τους κατά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο οι Ναζί υπέβαλαν κρατούμενους σε ιατρικά πειράματα στα στρατόπεδα συγκέντρωσης,».
Ο γεννηθείς το 1928 Χέλμουτ Κέντλερ υπήρξε ένας από τους διασημότερους Γερμανούς ψυχολόγους της γενιάς του. Εκτός από ψυχολογία, είχε σπουδάζει ιατρικά και παιδαγωγικά, ειδικεύτηκε όμως στη σεξολογία. Πρωτοπόρος στον τομέα της σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης των νέων, ήταν ο ίδιος ομοφυλόφιλος με τέσσερις υιοθετημένους γιους. Οι ιδέες του άκρως ανατρεπτικές. Σε μία απ’ αυτές υποστήριζε με σθένος ότι οι άντρες με παιδοφιλικές τάσεις είναι οι ιδανικοί ανάδοχοι γονείς για παιδιά χωρίς οικογένεια…
Μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του ’60, είχε αναπτύξει τη θεωρία ότι η ανάθεση ορφανών παιδιών σε άτεκνους παιδόφιλους μπορούσε να έχει «θετική επίδραση» στην πνευματική τους ανάπτυξη.
Δεν θεωρούσε ότι συνιστούσαν κίνδυνο. Το γεγονός ότι ερωτεύονταν τα παιδιά κατά τη γνώμη του ήταν κίνητρο για να τους δείχνουν πραγματική προσοχή και να τους προσφέρουν ουσιαστική αγάπη.
Εκτός αυτού, ο Γερμανός επιστήμονας τασσόταν ανοιχτά υπέρ της αποποινικοποίησης των σεξουαλικών σχέσεων μεταξύ ανηλίκων και ενηλίκων...
.Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι αρκετοί από τους ανάδοχους γονείς ήταν ακαδημαϊκοί υψηλού προφίλ. Μιλούν για ένα δίκτυο που περιλάμβανε υψηλόβαθμα μέλη του Ινστιτούτου Max Planck, του Ελεύθερου Πανεπιστημίου του Βερολίνου και της διαβόητης Σχολής Odenwald στην Έσση της Δυτικής Γερμανίας, η οποία βρέθηκε στο επίκεντρο ενός μεγάλου σκανδάλου παιδεραστίας πριν από αρκετά χρόνια. Έκτοτε έχει κλείσει.
Μια πρώτη αναφορά για το «πείραμα Kentler» δημοσιεύτηκε το 2016 από το Πανεπιστήμιο του Γκέτινγκεν. Οι ερευνητές δήλωσαν στη συνέχεια ότι η Γερουσία του Βερολίνου φαινόταν να μην ενδιαφέρεται να ανακαλύψει την αλήθεια.
Συνυφασμένες με την ουτοπία μιας ελεύθερης και αποδεσμευμένης κοινωνίας και σε αυτό το πλαίσιο εντασσόταν και η σεξουαλική απελευθέρωση. Κάπως έτσι, το μέχρι πρότινος απαγορευμένο και taboo ζήτημα της παιδοφιλίας, άρχισε – υπό την επιρροή και του Κέντλερ – να φαντάζει στα μάτια πολλών ανθρώπων «προοδευτικό».
Ο Κέντλερ είχε τη φήμη του οραματιστή επιστήμονα, τα βιβλία του πήγαιναν εξαιρετικά σε πωλήσεις και οι εμφανίσεις του σε τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές εκπομπές ήταν συχνές. Έχοντας κερδίσει το σεβασμό της γερμανικής επιστημονικής κοινότητας και καθιερωθεί ως ένας από τους κορυφαίους στον τομέα του, έλαβε το αξίωμα του προέδρου στο τμήμα Κοινωνικής Παιδαγωγικής στο Παιδαγωγικό Κέντρο Βερολίνου.
Ο ορισμός και η αποδοχή της διαστροφής
Οι έρευνες και το ενδιαφέρον του επικεντρώνονταν κυρίως στις νεαρές ηλικίες. Ήταν υπέρμαχος της σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης από τα πρώτα σχολικά χρόνια και μαχόταν για την απενοχοποίηση της παιδικής και νεανικής σεξουαλικότητας. Ακόμα και για την αποποινικοποίηση σεξουαλικών σχέσεων μεταξύ ανηλίκων και ενηλίκων .
Εκμεταλλευόμενος το θεσμικό ρόλο του, ο Κέντλερ κατάφερε τα 1969 να πείσει την τοπική γερουσία του Βερολίνου ότι τα άστεγα παιδιά, τα οποία εκείνη την εποχή ήταν εκατοντάδες στους δρόμους της πρωτεύουσας, θα ήταν καλύτερο να ζήσουν με παιδόφιλους άντρες. Ο ίδιος ερχόταν σε επαφή με παιδιά από δυσλειτουργικές ή διαλυμένες οικογένειες, αναλαμβάνοντας να πάρει αποφάσεις για το μέλλον τους. Ένα από τα παιδιά αυτά ήταν ο 13χρονος Ούλριχ. Ορφανός και άστεγος, ο μικρός είχε καταφύγει στην πορνεία, προκειμένου να μπορεί να επιβιώσει μόνος στους δρόμους του Βερολίνου.
«Το πλεονέκτημα του Ούλριχ ήταν ότι ήταν όμορφος και απολάμβανε το σεξ. Άρα μπορούσε να δώσει κι αυτός κάτι στους παιδόφιλους που τον φρόντιζαν. Σταθήκαμε τυχεροί με τον κ. Βίντερ (τον κηδεμόνα που του ανατέθηκε), αλλά σίγουρα και οι τακτικές μου επισκέψεις άσκησαν θετική επιρροή», έγραφε ο Κέντλερ στις επιστημονικές του σημειώσεις. Σύμφωνα με τη θεωρία του, ο Βίντερ μπορούσε να προσφέρει απεριόριστη και ειλικρινή αγάπη στον ορφανό Ούλριχ, αλλά και σωστή σεξουαλική διαπαιδαγώγηση.
Μετά την ανάδειξη της πρώτης απόπειρας σε «επιτυχία», ο Κέντλερ άρχισε το πρόγραμμα, δίνοντας απλόχερα την κηδεμονία παιδιών ηλικίας 13-15 σε παιδόφιλους. Γνώριζε ότι οι ενήλικοι θα μπορούσαν να αναπτύξουν παράνομες σεξουαλικές σχέσεις με τους εφήβους, υποστήριζε όμως ότι αυτό θα τους βοηθούσε στην επανένταξή τους στην κοινωνία! Καθώς τα χρόνια περνούσαν και τα αποτελέσματα, σύμφωνα με τον Κέντλερ, ήταν θετικά, ο ψυχολόγος συνέχισε το πείραμά του με την σιωπηρή ανοχή των αρμόδιων υπηρεσιών. Μάλιστα χρησιμοποιούσε όλο και μικρότερα παιδιά. Οι ηλικίες κυμαίνονταν από 6 έως 15 ετών.
Η διαστροφή δεν σταματούσε εκεί. Οι άνδρες κηδεμόνες λάμβαναν ακόμα και το προβλεπόμενο επίδομα από το κράτος για τη «φροντίδα» των υιοθετημένων παιδιών. Το «πείραμα Κέντλερ» διήρκεσε περισσότερα από 30 χρόνια και αποτελούσε κοινό μυστικό στα κλιμάκια της γερμανικής Πρόνοιας. Από το 1969 μέχρι και το 2003, χιλιάδες παιδιά από ιδρύματα του Βερολίνου δόθηκαν σε διαπιστωμένους παιδόφιλους. Στη λογική ότι αφού θα έφευγαν από τους δρόμους, τα ναρκωτικά και την πορνεία, θα έπρεπε να λένε κι «ευχαριστώ» για την… τύχη που τους επεφύλασσε το κράτος.
Μαρτυρίες και αποκάλυψη
Χρειάστηκε να σπάσουν τη σιωπή τους δύο από τα θύματα του διεστραμμένου πειράματος, για να γίνει ευρέως γνωστό. Το 2010, δύο άνδρες που είχαν υιοθετηθεί ως παιδιά, μίλησαν για τη βία και την κακοποίηση που βίωσαν στην παιδική και εφηβική ηλικία από παιδόφιλους θετούς γονείς Η έρευνα συμπέρανε ότι είχε δημιουργηθεί ένα δίκτυο που απλωνόταν σε εκπαιδευτικά ιδρύματα, την κρατική υπηρεσία Πρόνοιας για τους νέους και τη Γερουσία του Βερολίνου, στους κόλπους του οποίου η παιδοφιλία ήταν «αποδεκτή και υποστηριζόμενη». Διαπιστώθηκε ότι πολλοί από τους ανάδοχους πατέρες ήταν διακεκριμένοι Ακαδημαϊκοί και για ένα δίκτυο που περιλάμβανε υψηλόβαθμα μέλη του Ινστιτούτου Max Planck, του Ελεύθερου Πανεπιστημίου του Βερολίνου και του διαβόητου Σχολείου Όντενβαλντ στην Έσση, που βρέθηκε στο επίκεντρο ενός τεράστιου σκανδάλου παιδοφιλίας και αναγκάστηκε να κλείσει το 2015 ύστερα από 105 χρόνια ιστορίας.
Για όσους δεν κατάλαβαν εν έτη 2024 αναβιώνουμε την ίδια κατάσταση . Ήδη το γεγονός ότι το μάθημα της σεξουαλικής αγωγής μπήκε ως μάθημα στα σχολεία από το νηπιαγωγείο , ότι τα ομόφυλα ζευγάρια έχουν δικαίωμα στην υιοθεσία παιδιών, ότι όλοι οι παιδόφιλοι αποφυλακίστηκαν σε σύντομο χρονικό διάστημα έχουμε μπει σε τροχιά επαναφοράς αυτής της διαστροφικής ατζέντας.
