Η γενιά Ζ είναι οι σημερινοί 20άρηδες που γεννήθηκαν από τα τέλη της δεκαετίας του 1990 έως τις αρχές της δεκαετίας του 2010.
Είναι η γενιά που αντιμετωπίζει μια αδυσώπητη πραγματικότητα που καταδικάζει τα όνειρα της στη ματαίωση.
Είναι η γενιά που αρχίζει να αμφισβητεί τα κοινωνικά στάνταρ που διατηρούν μια παθολογία που επιδεινώνεται διαρκώς.
Είναι η γενιά που επαναπροσδιορίζει ριζικά τη σχέση της με την εργασία, απορρίπτοντας το παραδοσιακό μοντέλο που βασίζεται στην αδιάκοπη εξάντληση.
Είναι η γενιά που αναβάλει βασικές αποφάσεις ζωής (όπως τη δημιουργία οικογένειας ή την απόκτηση κατοικίας) λόγω του υψηλού κόστους ζωής και των οικονομικών συνθηκών.
Είναι η γενιά που έχει ευχέρεια στις νέες τεχνολογίες. Μεγαλωμένη διαδικτυακά, διακρίνεται για την ψηφιακή οργάνωση, την αυτονομία και την ευελιξία στον χρόνο και στον τόπο εργασίας.
Είναι η γενιά που αναβάλλει διαρκώς τα μεγάλα της σχέδια ,και χρειάζεται να δουλεύει , μειώνοντας αισθητά τον ελεύθερο χρόνο της για να ανταποκριθεί στα έξοδα των σπουδών της.
Είναι η γενιά που έχει συνειδητοποιήσει νωρίς ότι το μέλλον της δεν είναι στρωμένο με ροδοπέταλα αλλά αντίθετα είναι γεμάτο από εμπόδια και αναχώματα.
Είναι η γενιά που αναγκάζεται να παραμένει στο πατρικό σπίτι μέχρι τα 30 ή και 40 ακόμα , καθώς η αυτόνομη ενοικίαση είναι οικονομικά ανέφικτη.
Είναι η γενιά που κόβει τις διασκεδάσεις, τα ψώνια, τις εκδρομές , όλα όσα δίνουν χαρά στη νεολαία προκειμένου να εξοικονομήσει χρήματα για να βγάλει τον μήνα.
Είναι η γενιά που έχει βάλει την ζωή της στον “πάγο” και χάνει τα καλύτερα της χρόνια με την ανασφάλεια και το άγχος που βιώνει.
Για πρώτη φορά στη σύγχρονη ιστορία, οι νέοι κάτω των 35 ετών στην Ευρώπη είναι έως και οκτώ φορές φτωχότεροι σε καθαρό πλούτο σε σχέση με τις παλαιότερες γενιές, ενώ σχεδόν ένας στους δύο εξαντλεί τον μισθό του πριν βγει ο μήνας.
Η γενιά Ζ έχει φτάσει στα όρια της. Αυτή η διαρκής πίεση έχει δημιουργήσει ένα έντονο ψυχολογικό τραύμα που αποτυπώνεται μέσα από τις διαδηλώσεις που ξεσπούν η μια μετά την άλλη σε πολλά ευρωπαϊκά κράτη .
Η Gen Z βγαίνει στους δρόμους, διεκδικώντας το δικαίωμα σε μια αξιοπρεπή ζωή και όχι απλώς στην επιβίωση. Η φωνή της γίνεται κραυγή, ουρλιαχτό που ενοχλεί τις αποκοιμισμένες συνειδήσεις, τους βολεμένους και τους αδιάφορους. Είναι η γενιά που κλήθηκε να γράψει Ιστορία .
