Η 19η Μαΐου αποτελεί ημέρα μνήμης για ένα από τα πιο τραγικά κεφάλαια της νεότερης ελληνικής ιστορίας: τη Γενοκτονία των Ποντίων.
Η Γενοκτονία των Ποντίων αποτελεί μία από τις πιο σκοτεινές σελίδες της νεότερης ιστορίας. Κατά την περίοδο 1916-1923, ο ποντιακός ελληνισμός της Μικράς Ασίας υπέστη έναν απίστευτο διωγμό όπου περίπου 353.000 Ελλήνων του Πόντου βρήκαν τραγικό θάνατο.
Το έγκλημα αυτό διαπράχθηκε σε δύο φάσεις: ξεκίνησε υπό την ηγεσία των Νεότουρκων κατά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο και ολοκληρώθηκε από το κίνημα του Μουσταφά Κεμάλ κατά τον Τουρκικό Πόλεμο της Ανεξαρτησίας.
Οι μαρτυρίες για την εξόντωση του ελληνισμού του Πόντου συγκλονίζουν. Χωριά ολόκληρα ξεκληρίστηκαν, οι άνθρωποι κατατρεγμένοι κατέφευγαν στα βουνά όπου πέθαιναν από τις κακουχίες. Η σκληρότητα των Τούρκους απερίγραπτη. Οι επιζώντες περιγράφουν τον ανείπωτο πόνο που βίωσαν «Δεν περνάει μέρα ή νύχτα χωρίς να χυθεί αίμα – εισβάλλουν στα σπίτια, αρπάζουν τους άντρες από τις γυναίκες, τα παιδιά από τις μητέρες και πολλές φορές τους πυροβολούν επιτόπου».
Στις αφηγήσεις των ίδιων των Ποντίων αναφέρεται το παράδειγμα μιας μητέρας με το βρέφος της, το οποίο έκλαιγε ασταμάτητα. Οι καταπονημένοι πρόσφυγες, κρυμμένοι σε μια σπηλιά, αντιμετώπισαν το φρικτό δίλημμα: το κλάμα του μωρού κινδύνευε να προδώσει τη θέση όλων στους Τσέτες (τους ένοπλους Τούρκους άτακτους) που πλησίαζαν. Με τις σφαίρες και τις κραυγές των διωκτών να ακούγονται όλο και πιο κοντά, η μητέρα – μη βρίσκοντας άλλο τρόπο να το ησυχάσει καθώς το γάλα της είχε στερέψει από τον τρόμο – αναγκάστηκε να το πνίξει με τα ίδια της τα χέρια για να σώσει τους υπόλοιπους.
Ιστορίες που αναδεικνύουν πράξεις απίστευτης γενναιότητας, αυτοθυσίας και αλληλεγγύης, ένα στοιχείο που λείπει σήμερα από την κατακερματισμένη κοινωνία μας,
Οι αγριότητες του παρελθόντος έρχονται να μας υπενθυμίσουν ότι ο άνθρωπος είναι ικανός να κάνει τις μεγαλύτερες φρικαλεότητες αλλά ταυτόχρονα και μεγαλειώδεις πράξεις ανδρείας και ανθρωπιάς.
