Η «ψευδαίσθηση της πληρότητας» είναι η παγίδα στην οποία πέφτουμε όταν προσπαθούμε να καλύψουμε ένα βαθύ, εσωτερικό ή υπαρξιακό κενό χρησιμοποιώντας εξωτερικά υποκατάστατα. Κάνουμε πράγματα που προσφέρουν μόνο προσωρινή ικανοποίηση. (ψώνια , ταξίδια) ,είμαστε συνεχώς σε δραστηριότητες προκειμένου να μην μείνουμε μόνοι με τον εαυτό μας. Γεμίζουμε το χρόνο μας έτσι ώστε να είμαστε συνεχώς απασχολημένοι, να τρέχουμε αλλά να μην φτάνουμε και να τελειώνουμε την ημέρα κατάκοποι και εξουθενωμένοι. Πρόκειται για μια κατάσταση όπου έχουμε αυτοπαγιδευτεί σε μια αέναη κίνηση .Νιώθουμε «γεμάτοι» στην επιφάνεια, αλλά παραμένουμε συναισθηματικά ή πνευματικά άδειοι.
Αυτή η υπερδραστηριότητα ,το γεμάτο πρόγραμμα και η αδιάκοπη ενασχόληση μας αποσπούν από το να ακούσουμε τις πραγματικές ανάγκες της ψυχής μας.
Η συνεχής αναζήτηση μιας προσωρινής ανακούφισης μας οδηγεί σε βουλιμικές συμπεριφορές, όπως η κατανάλωση τροφής όχι για βιολογική πείνα, αλλά για την προσωρινή καταστολή του άγχους ή της μοναξιάς. Το ίδιο με το ποτό ,τα χάπια, η ακόμα και με τις σχέσεις όταν περιμένουμε από εξωτερικούς παράγοντες να μας βοηθήσουν να ξεπεράσουμε και να θεραπεύσουμε το δικό μας τραύμα.
Γιατί συμβαίνει αυτό;
Γιατί απλά σε αυτό μας εκπαιδεύει η κοινωνία.
Ο σύγχρονος τρόπος ζωής μάς συνηθίζει να αναζητούμε γρήγορες δόσεις ντοπαμίνης (likes στα social media, αγορές, συνεχείς επιτυχίες). Στρεφόμαστε στα εξωτερικά γεγονότα που μας δίνουν την στιγμιαία αίσθηση ότι «τα έχουμε όλα»,. Παίρνουμε μια προσωρινή χαρά που μετά αυτή ξεθωριάζει και καταχωνιάζεται στη ντουλάπα όπως το μπλουζάκι που αγοράσαμε.. Έτσι ξεγελάμε τον ίδιο μας τον εαυτό κρύβοντας την έλλειψη ουσιαστικού νοήματος ή αυθεντικής σύνδεσης με την ουσία μας , Περνά ο καιρός , τα αδιέξοδα και οι απογοητεύσεις συσσωρεύονται και το τραύμα δυναμώνει και επεκτείνεται.
Όταν η επίδραση αυτών των εξωτερικών ερεθισμάτων περάσει,(άλλωστε δεν διαρκεί και πολύ) το κενό επιστρέφει μεγαλύτερο, οδηγώντας σε έναν φαύλο κύκλο αναζήτησης της επόμενης «ψευδαίσθησης». Η πραγματική πληρότητα, αντίθετα, έρχεται μέσα από την παύση .
Η δύναμη της ηρεμίας
Η ηρεμία είναι το πρώτο και πιο κρίσιμο βήμα για να σπάσει αυτός ο φαύλος κύκλος.
Όταν το μυαλό είναι σε υπερδιέγερση, αντιδρά μηχανικά και αναζητά την επόμενη γρήγορη «δόση» ικανοποίησης. Η ηρεμία μάς επιτρέπει να σταματήσουμε την αυτόματη αντίδραση και να δούμε καθαρά τι συμβαίνει μέσα μας. Χαμηλώνει τα επίπεδα κορτιζόλης, τα οποία μας σπρώχνει να αναζητάμε προσωρινά υποκατάστατα. Δημιουργεί χρόνο ανάμεσα στην παρόρμηση και την πράξη. Μας επιτρέπει να αναγνωρίσουμε το πραγματικό συναίσθημα της μοναξιάς, της απογοήτευσης , της βαρεμάρας αντί να το κουκουλώνουμε.
Η αυτοπαρατήρηση και η ηρεμία αποκαλύπτει την πραγματική αιτία των εσωτερικών μας κενών. Η αναγνώριση είναι ουσιαστική γιατί την επομένη φορά που θα αναδύεται η παρόρμηση και η επιθυμία να χαθούμε στη ψευδαίσθηση, διαλύει το σύννεφο και μας επαναφέρει στο κέντρο μας. Χρειαζόμαστε χρόνο με τον εαυτό μας, να τον αφουγκραστούμε, να τον κατανοήσουμε, να τον αποδεχτούμε.
