Η κα Καρυστιανού δεν αναζήτησε την εξουσία – ζήτησε κάτι άλλο: να ακουστεί. Και, σχεδόν αθέλητα, απέκτησε πολιτική δυναμική. Δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει. Το 1880, ένας άλλος «Δεξιός» ο James A. Garfield βγήκε από το συνέδριο του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος ως Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών χωρίς να έχει θέσει υποψηφιότητα. Το μόνο που έκανε ήταν να μιλήσει.
Και κάπως έτσι, εκατόν σαράντα πέντε χρόνια μετά, μια γυναίκα που δεν δήλωσε υποψήφια για τίποτε, η Μαρία Καρυστιανού, βρίσκεται να φιγουράρει στο πολιτικό πάνθεον των δημοσκοπήσεων, όχι επειδή έστησε μηχανισμό, αλλά επειδή εξέπεμψε κάτι σπάνιο: ανθρώπινη αλήθεια.
Ο Garfield
Το 1880 το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα έβραζε. Σαν το πολιτικό μας σύστημα σήμερα: όλοι εναντίον όλων, καμία εμπιστοσύνη, συμμαχίες από ανάγκη, όχι από όραμα. Ο Ulysses Grant ήθελε να επιστρέψει, οι μηχανισμοί σφάζονταν, και ο John Sherman είχε την υποστήριξη ενός καθηγητή από το Οχάιο – του James A. Garfield.
Ο Garfield ανέβηκε στο βήμα όχι ως υποψήφιος, αλλά ως εκφωνητής. Εκπροσωπούσε τον υποψήφιο πρόεδρο Sherman. Σε ένα λόγο που θα έπρεπε να διδάσκεται, μίλησε για ενότητα, για το ήθος, για την αναζήτηση μιας ηγεσίας που δεν θα χωρίζει. Και, σε μια στιγμή σχεδόν θρησκευτικής αντίδρασης, το σώμα απάντησε: «We want Garfield!»
Ο Garfield δεν είχε το προφίλ του πολιτικού. Δεν προσπαθούσε να πείσει. Προσπαθούσε να είναι παρών. Να κοινοποιήσει την αλήθεια του.
Το ίδιο και η Μαρία Καρυστιανού. Βγαίνει μπροστά με τον τόνο της αδικίας που ζητά εξιλέωση. Και το κοινό απάντησε – όχι με χειροκροτήματα, αλλά με αριθμούς. Είναι πάντα κοντά της και την στηρίζει .
Στην εποχή της υπερπληροφόρησης, του «συνεχώς live», της ασταμάτητης έκθεσης , των επικοινωνιακών τρικ , ο κόσμος έχει πια μπουχτίσει. Αναζητά μια ουσιαστική πρόταση: λιγότερο show, περισσότερη αλήθεια.
Η πολιτική, σταματά να είναι πολυκαναλική στρατηγική. Γίνεται κάτι απλό και πηγαίο. Κάποιος μιλά την αλήθεια του , και αυτό συγκινεί . Ο πηγαίος λόγος, το θάρρος και η παρρησία που στοχεύουν στην καρδιά και όχι στην τσέπη, είναι αυτό που ο κακοποιημένος πολίτης έχει ανάγκη να πιστέψει και να ακολουθήσει. Χρειάζεται ένα υγιές πρότυπο για να ξαναβρεί τις χαμένες του αξίες.
Και αυτό έχει όνομα :Μαρία Καρυστιανού
Γράφει ο Μάκης Σεριάτος
