Κάθε φορά που η κοινωνία νιώθει το έδαφος να υποχωρεί κάτω από τα πόδια της, αναζητά έναν εύκολο ένοχο.
Ζώντας στην εποχή της ψηφιακής ταχύτητας, της ισοπέδωσης των αξιών και της διάχυτης επιθετικότητας, ο πιο εύκολος στόχος προς βρώσιν είναι ο άνθρωπος της σχολικής έδρας.
Ζητάμε από τον δάσκαλο να είναι τα πάντα, εκτός από άνθρωπος. Τον θέλουμε παιδαγωγό, ψυχολόγο, φύλακα, κοινωνικό λειτουργό και διοικητικό υπάλληλο. Του ζητάμε να γιατρέψει τις πληγές που ανοίγει ένα σπίτι που συχνά απουσιάζει, μια τηλεόραση που ουρλιάζει και μια οθόνη κινητού τηλεφώνου που αποβλακώνει. Κι όταν το παιδί, εγκλωβισμένο στον θόρυβο της εποχής, ξεσπά, το ανάθεμα πέφτει στον εκπαιδευτικό. Τον κατηγορούμε για ανικανότητα, για αδιαφορία, για έλλειψη ενσυναίσθησης, ξεχνώντας ότι του παραδώσαμε μια ψυχή ήδη τσακισμένη από την αστική μοναξιά.
Ο δάσκαλος σήμερα εκτός από την ολοκλήρωση της ύλης του μαθήματος παλεύει και με τα φαινόμενα των καιρών. Προσπαθεί να διδάξει το βάρος των λέξεων σε παιδιά που εκπαιδεύονται να θαυμάζουν τον κυνισμό και τη στιγμιαία χλιδή των οθονών. Προσπαθεί να μιλήσει για ηθική, για αλληλεγγύη και ευγένεια, όταν έξω από το παράθυρο της τάξης η κοινωνία επιβραβεύει τον θρασύ , τον αισχρό και τον ισχυρό.
