Η σχέση γλώσσας σκέψης είναι αμφίδρομη και στενή. Η γλώσσα λειτουργεί ως το εργαλείο δόμησης, έκφρασης και οργάνωσης των εννοιών, ενώ παράλληλα επηρεάζει τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο. Δεν είναι απλώς λέξεις, αλλά η ενσάρκωση της συνείδησης και των νοητικών διεργασιών.
Η Ελλάδα του σήμερα έχει μετατραπεί σε αποικία λόγω της οικονομικής της εξάρτησης και την επιρροή των ξένων δυνάμεων στην διακυβέρνηση της χώρας.Ηη γλώσσα έχει υποστεί μια κακοποίηση που οδηγεί στην συρρίκνωση της και ίσως σε βάθος χρόνου στην αντικατάσταση της και την κατάργηση της.
Ο Γεώργιος Μπαμπινιώτης επισημαίνει ότι ο πλούτος της γλώσσας τροφοδοτεί τη σκέψη. Μια “πτωχή” γλώσσα μπορεί να οδηγήσει σε μια “πτωχή” σκέψη, η οποία με τη σειρά της απομακρύνεται από τον πυρήνα της και παράγει έναν πολιτισμό χωρίς βάθος και κριτική ικανότητα.
Εδώ έρχεται ακόμα ένα πλήγμα για την εκμάθηση της ελληνικής γλώσσας. Το πρόγραμμα “Εισαγωγή της Αγγλικής Γλώσσας στο Νηπιαγωγείο” (ΕΑΝ). Θεωρήθηκε ως καινοτόμος δράση του Υπουργείου Παιδείας που υλοποιείται από το ΑΠΘ, το ΕΚΠΑ και το ΙΕΠ, στοχεύοντας στην εξοικείωση νηπίων 4-6 ετών με τα αγγλικά. Μια εύλογη απορία ωστόσο απασχολεί πολλούς γονείς και εκπαιδευτικούς. Γιατί να επιβαρύνεται ένα νήπιο που ακόμα δυσκολεύεται να εκφραστεί στη μητρική του γλώσσα με την εκμάθηση, ακόμα και με την μορφή παιχνιδιού, μιας ξένης γλώσσας ; Γιατί να ξεκινά από τόσο μικρή ηλικία και να δημιουργεί σύγχυση ή καθυστέρηση στην σωστή εκμάθηση και χρήση των ελληνικών;
Οι υπέρμαχοι του μέτρου υποστηρίζουν ότι για τα παιδιά που η μητρική τους δεν είναι τα Ελληνικά, η εισαγωγή μιας τρίτης γλώσσας (Αγγλικά) σε ένα κοινό επίπεδο “μηδενικής γνώσης” για όλους τους συμμαθητές, μπορεί να λειτουργήσει ως γέφυρα εξισορρόπησης και αυτοπεποίθησης μέσα στην τάξη.
Ο στοχαστής George Steiner υποστήριζε ότι όταν μια γλώσσα υποβαθμίζεται, ολόκληρος ο πολιτισμός που τη στηρίζει απειλείται με παρακμή, καθώς η γλώσσα είναι το “σπίτι του είναι” μας.
Η γλώσσα είναι ο συνδετικός κρίκος με την ιστορία μας. Είναι μέρος της εθνικής μας κληρονομιάς. Είναι η ταυτότητα που πιστοποιεί τις ρίζες μας. Για την Ελλάδα μας που συρρικνώνεται, η διατήρηση της ποιότητας της γλώσσας θεωρείται πράξη πολιτισμικής αντίστασης απέναντι στην ισοπέδωση της παγκοσμιοποίησης.
Μαθαίνουμε ελληνικά, διαβάζουμε ελληνικά, τα χρησιμοποιούμε σωστά για να μεταφέρουμε τις σκέψεις μας και για να εκφράσουμε τα συναισθήματα μας. Γιατί λέξεις όπως ο λεβέντης, το παλικάρι, το μεράκι, η χαρμολύπη και τόσες άλλες ,δεν είναι απλές λέξεις του λεξικού, αλλά ένα βίωμα που μόνο μια γνήσια ελληνική ψυχή καταλαβαίνει και νιώθει τις σημασίες τους. Είναι λέξεις που κουβαλούν μέσα τους το ιστορικό μας DNA.
