Είναι το πεπρωμένο των τριτοκοσμικών χωρών η οικονομική εξάρτηση από τις ισχυρές και πλούσιες δυνάμεις του κόσμου;
Με τη λέξη εξαρτημένη εννοούμε την οικονομία κάποιας χώρας που δεν μπορεί να αναπτυχθεί στηριγμένη μόνο στους δικούς της ενεργειακούς πόρους, τις εγχώριες πρώτες ύλες και τα εθνικά κεφάλαια. Έτσι, για να λειτουργήσει ο μηχανισμός της ανάπτυξης, η δεδομένη χώρα, είναι υποχρεωμένη να δεχτεί την εισαγωγή κεφαλαίων από το εξωτερικό, άλλους ενεργειακούς πόρους ή και ακόμα να ζητήσει τις μεθόδους οργάνωσης και διοίκησης, την απαραίτητη τεχνολογία άλλων αναπτυγμένων χωρών και να φέρει ξένα αγαθά, άλλα είδη βασικού εξοπλισμού και ξένους τεχνικούς για τη συντήρηση, τη λειτουργία τους και την κατασκευή μεγάλων τεχνικών έργων. Συνεπώς, η χώρα έχει ανάγκη συνέχεια από την τεχνογνωσία και τους πόρους ξένων χωρών, που την εφοδίασαν με τα παραπάνω μέσα.
Και παρέχονται ότι χρειάζεται για τον εκσυγχρονισμό της. Βέβαια με τα αντίστοιχα ανταλλάγματα.
Μια τέτοια εξάρτηση, όπως είναι φυσικό, φέρνει δυσμενείς επιδράσεις στη ζωή μιας χώρας, γιατί, πέρα από το ότι της στερεί τη δυνατότητα να πετύχει μια αυτοδύναμη οικονομική και κοινωνική ανάπτυξη, τη δεσμεύει –άλλοτε περισσότερο και άλλοτε λιγότερο– στην άσκηση ανεξάρτητης εξωτερικής πολιτικής. Ιδίως σε κρίσιμες περιόδους, καθώς η χώρα εξαρτάται σε πρώτες ύλες, σε τεχνολογικό υλικό και σε άλλα οικονομικά μέσα από μια άλλη ισχυρότερη και είναι υποχρεωμένη, προφανώς, να κάνει υποχωρήσεις απέναντί της ή να δεχθεί συμβιβασμούς για να εξασφαλίσει τον αναγκαίο εξοπλισμό για τον στρατό και τη βιομηχανία της. Ως αποτέλεσμα, χάνει αυτόματα σημαντικό μέρος της αυτονομίας της.
Πέρα από την εξωτερική πολιτική της και την εκχώρηση της εθνικής κυριαρχίας, η οικονομική εξάρτηση επηρεάζει έντονα και το εσωτερικό της γίγνεσθαι τ. Με άλλα λόγια υπάρχει σοβαρή επίδραση στον τρόπο και την ποιότητα ζωής ολόκληρης της κοινωνίας. Βαθιά μουσουλμανικά κράτη με αυστηρούς κανόνες ένδυσης και συμπεριφοράς για τις γυναίκες τους , δέχονται αδιαμαρτύρητα την ελευθεριότητα των τουριστών και τουριστριών εφόσον αυτή μεταφράζεται σε εισροή χρήματος στις τσέπες τις δικές τους και της χώρας τους.
Το ζητούμενο είναι:
Υπάρχει ελπίδα να αναπτύξει αυτοδύναμη οικονομία και να αποφύγει την εξάρτηση μια αναπτυσσόμενη χώρα; Και πως θα μπορούσε να γίνει αυτό;
Η πρώτη βασική και αναγκαία συνθήκη είναι να έχει έναν άξιο κυβερνήτη που πάνω από από όλα να βάζει το συμφέρον της πατρίδας του. Μία ικανή και αδιάφθορη προσωπικότητα που δεν θα υποκύπτει στις πιέσεις και στους εκβιασμούς των ισχυρών που μέσω της οικονομικής βοήθειας επιζητούν την εκμετάλλευση της χώρας προς όφελος τους. Χρειάζεται ένας ηγέτης που θα εμπνεύσει το λαό του, να “βάλει πλάτη¨ ώστε η χώρα του να μπορέσει να εκμεταλλευθεί τις δικές του εγχώριες πηγές, να αναπτύξει τους δικούς του ενεργειακούς πόρους, να εκπαιδεύει το δικό του προσωπικό και να στηριχθεί αποκλειστικά στην εργασία του δικού του εργατικού δυναμικού.
Βέβαια ακόμα και αν υπάρχει ένας τέτοιος ηγέτης , το σύστημα θα φρόντιζε διακριτικά να τον βγάλει από τη μέση . Δεν θα τον άφηνε να αποτελέσει παράδειγμα προς μίμηση για τους άλλους λαούς , ούτε να τους χαλάσει μια συνταγή που εφαρμόζεται με μεγάλη επιτυχία χρόνια τώρα.
Σημαντική Υπενθύμιση:
Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα και καταστάσεις είναι εντελώς συμπωματική.. Απλά έτυχε...
