Η Πρωτομαγιά είναι η ετήσια γιορτή, με παγκόσμιο χαρακτήρα των ανθρώπων της μισθωτής εργασίας. Με συγκεντρώσεις και πορείες, η εργατική τάξη βρίσκει την ευκαιρία να προβάλει τα κοινωνικά και οικονομικά της επιτεύγματα μέσα από τους αγώνες της και να δώσει το στίγμα για το μέλλον. Η Πρωτομαγιά είναι απεργία και όχι αργία, όπως συμβαίνει στην Ελλάδα, αλλά και σε πολλές χώρες του κόσμου.
Η Πρωτομαγιά, ως εργατική γιορτή, καθιερώθηκε στις 20 Ιουλίου 1889, κατά τη διάρκεια του ιδρυτικού συνεδρίου της Δεύτερης Διεθνούς (Σοσιαλιστικής Διεθνούς) στο Παρίσι, σε ανάμνηση του ξεσηκωμού των εργατών του Σικάγου την 1η Μαΐου 1886, που διεκδικούσαν το οκτάωρο και καλύτερες συνθήκες εργασίας. Κατέληξε σε αιματοχυσία λίγες μέρες αργότερα, με την επέμβαση της αστυνομίας και των μπράβων της εργοδοσίας.
Το πρώτο αίμα χύθηκε δύο ημέρες αργότερα έξω από το εργοστάσιο ΜακΚόρμικ στο Σικάγο. Απεργοσπάστες προσπάθησαν να διασπάσουν τον απεργιακό κλοιό και ακολούθησε συμπλοκή. Ακολούθησε συλλαλητήριο καταδίκης της αστυνομικής βίας στην Πλατεία Χεϊμάρκετ, με πρωτοστατούντες τους αναρχικούς. Η συγκέντρωση ήταν πολυπληθής και ειρηνική. Το κακό, όμως, δεν άργησε να γίνει. Οι αστυνομικές δυνάμεις πήραν εντολή να διαλύσουν δια της βίας τη συγκέντρωση με αποτέλεσμα να σκοτωθούν τουλάχιστον τέσσερις διαδηλωτές και να τραυματιστεί απροσδιόριστος αριθμός, ενώ έξι αστυνομικοί έχασαν τη ζωή τους.
Τα αιτήματα των εργαζομένων ήταν 8 ώρες εργασίας, 8 ώρες ξεκούρασης και 8 ώρες ελεύθερου χρόνου. Ζητούσαν επίσης η Κυριακή να είναι αργία και σύνταξη όταν ο εργαζόμενος καθίσταται ανίκανος να εργαστεί λόγω γήρατος ή ασθενείας.
Στις μέρες μας οι διεκδικήσεις εκείνης της εποχής φαντάζουν απατηλές. ‘Όχι μόνο έχει καταστρατηγηθεί το οκτάωρο ,ειδικά στον ιδιωτικό τομέα όπου οι εργαζόμενοι κάνουν υπερωρίες χωρίς να τις πληρώνονται, όχι μόνο τα καταστήματα μένουν ανοιχτά τις Κυριακές, όχι μόνο οι περισσότεροι εργαζόμενοι παίρνουν μισθούς πείνας, όχι μόνο για να βγει κάποιος στη σύνταξη πρέπει να φτάσει 74 ετών , όχι μόνο οι συνθήκες εργασίας είναι πιο άθλιες από ποτέ ειδικά στην εστίαση και τον τουρισμό , σε σημείο που μιλάμε πια για εργασιακό μεσαίωνα.
Η δουλεία έχει μετασχηματιστεί πιά, έχει εκσυγχρονιστεί , έχει αλλάξει μορφή.
Η ουσία είναι ότι μετά από αγώνες , οι άνθρωποι πέρασαν από την επιβίωση στην καλοζωία για να επιστρέψουν πάλι στην επιβίωση. Κάποια στιγμή πιστέψαμε ότι δουλεύουμε για να ζήσουμε ώσπου αντιληφθήκαμε ότι ζούμε για να δουλεύουμε.
