Τον Οκτώβριο του 1923 ο Ριχάρδος Νικόλαος Κουντενχόβε-Kalergi γράφει στα γερμανικά το βιβλίο του με τίτλο «Πανευρώπη» το οποίο δημιούργησε τρομερή αίσθηση την εποχή εκείνη, διότι υποστήριζε πως η λύση στο ζήτημα της ειρήνης στην ευρωπαϊκή ήπειρο περνούσε μόνο μέσα από την «ενοποίησή» της. Με τον τρόπο αυτό πίστευε ότι θα μπορούσε να υπάρξει οικονομική ανάπτυξη και ευημερία και ταυτόχρονα η Ευρώπη θα μπορούσε να ανταγωνιστεί την Αμερική, αλλά και την Βρετανική αυτοκρατορία. Η έκταση και τα όρια της Πανευρώπης του Kalergi ταυτίζονται σε μεγάλο βαθμό με αυτά της σημερινής Ευρωπαϊκής Ενώσεως των 27 χωρών κρατών-μελών.
Όμως και η ίδια η «Πανευρώπη» αποτελούσε μόνο την αρχή των σχεδίων του Kalergi. Έτσι, διαβάζουμε στο ομώνυμο βιβλίο του ότι «εφόσον ένας παγκόσμιος οργανισμός πρέπει να πάρει τη θέση της παγκόσμιας αναρχίας, τότε το πρώτο βήμα πρέπει να είναι τα τωρινά κράτη να μετατραπούν σε υπερκράτη, έτσι η ενοποίηση της Ευρώπης θα είναι ένα απαραίτητο στάδιο στο δρόμο προς μια ενωμένη ανθρωπότητα».
Ο νέος «ευρωπαϊκός πατριωτισμός» που ονειρευόταν ο Kalergi απαιτούσε την εξάλειψη των γλωσσικών και εθνικών στοιχείων του πραγματικού πατριωτισμού που θεωρούνταν ότι δεν συνέβαλαν στην ευρωπαϊκή ειρήνη του Kalergi. Άλλωστε, για αυτόν «η πολιτιστική ενότητα της Ευρώπης δεν ήταν τόσο ζήτημα πολιτικής, ιστορικής ή φυλετικής ταύτισης, αλλά θέμα ηθών και στυλ». Ο πανευρωπαϊσμός λοιπόν είχε στόχο να ξεπεράσει τον «εγωκεντρικό εθνικισμό» που βασίζεται στην φυλή και τον πολιτισμό.
Πράγματι, ο Kalergi στο βιβλίο του «Πρακτικός Ιδεαλισμός»(«Praktischer Idealismus») οραματίζεται ένα μέλλον μίξης των φυλών.
«Ο άνθρωπος του μέλλοντος θα είναι μικτής φυλετικής καταγωγής. Οι φυλές και οι τάξεις του σήμερα θα εξαφανισθούν σταδιακά λόγω της εξάλειψης του χώρου, του χρόνου και της προκατάληψης. Η ευρωασιατική-νεγροειδής φυλή του μέλλοντος, όμοια στην εμφάνιση της με τους αρχαίους Αιγύπτιους, θα αντικαταστήσει την διαφορετικότητα των λαών και την διαφορετικότητα των ατόμων.»
