Υποτίθεται ότι στη σύγχρονη εποχή, η συμμετοχή του λαού στη λήψη αποφάσεων καθορίζεται από το σύστημα της Αντιπροσωπευτικής Δημοκρατίας. Παρόλο που η εξουσία πηγάζει από τον λαό, και οφείλει να λαμβάνει υπόψη της τις επιθυμίες και τις ανάγκες των πολιτών, τα εκάστοτε κυβερνητικά σχήματα αγνοούν τους πολίτες , τους παρακάμπτουν και εφαρμόζουν αντιλαϊκά μέτρα ακολουθώντας πιστά τις διεθνιστικές εντολές.
Δεν είναι τυχαίο ότι σύμφωνα με έρευνες της Public Issue και της Kapa Research (2025-2026), η εμπιστοσύνη των πολιτών στη Δικαιοσύνη και τα πολιτικά κόμματα βρίσκεται σε ιστορικά χαμηλά επίπεδα. Μόλις 1 στους 4 πολίτες εμπιστεύεται τη δικαιοσύνη, ενώ η διαφθορά θεωρείται διάχυτη από το 97% των ερωτηθέντων. Οι πολίτες αισθάνονται ότι οι οικονομικές προτεραιότητες της κυβέρνησης, όπως αποτυπώθηκαν στον προϋπολογισμό του 2026, δεν ανταποκρίνονται στις ανάγκες για καλύτερους μισθούς και συντάξεις, για την ανακούφιση ή την ευημερία της κοινωνίας, αλλά εξυπηρετούν ξένα συμφέροντα, γεγονός που οδηγεί σε μαζικές διαμαρτυρίες.
ΟΙ έντονες αντιδράσεις που καταγράφονται από διάφορες κοινωνικές ομάδες καταδεικνύουν ότι η κοινωνία βρίσκεται σε οριακό σημείο. Σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο ο καθένας από εμάς νιώθει κακοποιημένος στο χώρο εργασίας του, στην συνοικία του, στο δήμο του. Πλέον ο κρατικός μηχανισμός αντί να διευκολύνει και να προστατεύει τον πολίτη , του επιβάλλει όλο και περισσότερους άμεσους και έμμεσους φόρους, πιο αυστηρά μέτρα αστυνόμευσης και επιτήρησης ισχυριζόμενος ότι όλα αυτά γίνονται για το καλό του.
Οι διαμαρτυρίες και οι λαϊκές συγκεντρώσεις ενάντια στην καθεστηκυία τάξη αποτελούν το άλλοθι της Δημοκρατίας και θεωρείται ένας μηχανισμός εκτόνωσης των δυσαρεστημένων πολιτών. Αυτοί θα διαδηλώσουν, θα είναι συνειδησιακά εφησυχασμένοι ότι έκαναν το καθήκον τους και την επόμενη μέρα όλα θα συνεχίσουν να εξελίσσονται όπως ήταν και πριν.
Αν θέλουμε να αλλάξει κάτι ουσιαστικά θα πρέπει να μπούμε σε άλλες μορφές αντίστασης,
Δεν έχουμε χρόνο για χάσιμο. Η συγκυρία μας καλεί να αξιοποιήσουμε την εμπειρία του παρελθόντος από τα κινήματα της πλατείας και να δράσουμε διαφορετικά.
Το πρώτο βήμα είναι να βρούμε την κοινή συνιστώσα, και να αφήσουμε στην άκρη τις επιμέρους διαφωνίες.
Ενότητα, ομόνοια και συντονισμένη δράση.
