Οι απανωτές γκάφες που ονομάζονται πολιτικές αστοχίες είχαν την τιμητική τους στη νέα προσπάθεια ανασχηματισμού της κυβέρνησης.
Η πρώτη γκάφα αποκαλύφθηκε αμέσως μετά την ανακοίνωση του ανασχηματισμού. Ο κ. Χατζηβασιλείου ανακοινώθηκε ως υφυπουργός Εξωτερικών, μόνο που στο ΥΠΕΞ δεν υπήρχε διαθέσιμη θέση. Ο νόμος για το επιτελικό κράτος προβλέπει ανώτατο αριθμό τριών αναπληρωτών υπουργών και υφυπουργών ανά υπουργείο και στο υπουργείο Εξωτερικών οι θέσεις αυτές ήταν ήδη καλυμμένες από την Αλεξάνδρα Παπαδοπούλου, τον Γιάννη Λοβέρδο και τον Χάρη Θεοχάρη.
Με απλά λόγια, η κυβέρνηση ανακοίνωσε έναν τέταρτο υφυπουργό εκεί όπου ο νόμος προέβλεπε χώρο μόνο για τρεις. Τι να κάνουμε; Πρέπει να βολευτούν όλοι. Να μην μείνει κάποιος δυσαρεστημένος…
Κατατέθηκε μεταμεσονύχτια τροπολογία με την οποία δημιουργήθηκε θέση μόνιμου υπηρεσιακού υφυπουργού Εξωτερικών. Η επίσημη αιτιολογία έκανε λόγο για την ανάγκη διασφάλισης της συνέχειας της εξωτερικής πολιτικής. Ο πραγματικός λόγος, όμως, ήταν ότι δημιουργούνταν ο απαραίτητος χώρος ώστε η Αλεξάνδρα Παπαδοπούλου να μετακινηθεί στη νέα θέση και να αδειάσει μία από τις τρεις πολιτικές θέσεις υφυπουργού για να την καταλάβει ο Τάσος Χατζηβασιλείου.
Θα περίμενε κανείς ότι κάπου εκεί το πρόβλημα είχε λυθεί.
Αλλά τότε εμφανίστηκε η δεύτερη γκάφα ολκής.
Η ίδια η τροπολογία που δημιουργούσε τη νέα θέση προέβλεπε ότι αυτή μπορεί να καλυφθεί μόνο από εν ενεργεία πρέσβη ή από πρέσβη εκ προσωπικοτήτων που έχει διατελέσει μόνιμος διπλωματικός υπάλληλος με βαθμό πρέσβη. Η Αλεξάνδρα Παπαδοπούλου, όμως, δεν ήταν ούτε το ένα ούτε το άλλο. Είχε ήδη αφυπηρετήσει από το διπλωματικό σώμα και έφερε τον τίτλο της πρέσβεως επί τιμή.
Ετσι, το σχέδιο που αποσκοπούσε να διορθώσει την πρώτη αστοχία βρέθηκε αντιμέτωπο με μια δεύτερη.
Ακολούθησε ένας αγώνας δρόμου κυριολεκτικά της τελευταίας στιγμής. Μέσα σε λίγα λεπτά εκδόθηκαν διαδοχικά ΦΕΚ ώστε να ξεπεραστεί το νέο εμπόδιο. Πρώτα δημοσιεύθηκε η πράξη με την οποία η κ. Παπαδοπούλου οριζόταν πρέσβης εκ προσωπικοτήτων και αμέσως μετά η πράξη με την οποία τοποθετούνταν στη θέση της μόνιμης υπηρεσιακής υφυπουργού Εξωτερικών. Ολα αυτά ολοκληρώθηκαν κυριολεκτικά λίγα λεπτά πριν από την ορκωμοσία της νέας κυβέρνησης, σε μια διαδικασία που έδινε την εικόνα ενός μηχανισμού που προσπαθούσε να κλείσει εκκρεμότητες την ύστατη ώρα.
Και όλα αυτά για ποιον; Οχι για τη «φουκαριάρα τη μάνα μου» που λέει ο θυμόσοφος ελληνικός λαός αλλά για τον «φουκαριάρη» τον Τάσο.
Η ειρωνεία είναι ότι η συγκεκριμένη υπόθεση δεν ξεκινά τώρα. Ο Τάσος Χατζηβασιλείου είχε ήδη βρεθεί εκτός κυβέρνησης τον Ιούνιο του 2025, όταν υπέβαλε την παραίτησή του από τη θέση του υφυπουργού Εξωτερικών επικαλούμενος λόγους ευθιξίας, μετά τον πολιτικό θόρυβο που προκάλεσαν οι αποκαλύψεις γύρω από την υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ. Ο ίδιος είχε υποστηρίξει ότι δεν είχε καμία εμπλοκή σε παράνομες πράξεις, επιλέγοντας ωστόσο να αποχωρήσει προκειμένου να διευκολύνει την έρευνα και να μην επιβαρύνει την κυβέρνηση.
Εκτοτε το όνομά του παρέμενε σταθερά στο κάδρο μιας πιθανής επιστροφής. Οταν όμως άρχισε να συζητείται εκ νέου η αξιοποίησή του, προέκυψε δεύτερο εμπόδιο. Στη Βουλή διαβιβάστηκε νέα δικογραφία για την υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ, στην οποία περιλαμβανόταν και το δικό του όνομα, με αποτέλεσμα τα σενάρια επιστροφής να μπουν ξανά στον πάγο.
Η κυβέρνηση είχε αποφασίσει ότι ο Τάσος Χατζηβασιλείου έπρεπε να επιστρέψει στο υπουργείο Εξωτερικών. Τόσο αποφασισμένη ήταν, μάλιστα, ώστε όταν ανακάλυψε ότι δεν υπήρχε διαθέσιμη θέση, άλλαξε το οργανόγραμμα. Και όταν διαπίστωσε ότι ούτε η λύση που η ίδια είχε νομοθετήσει μπορούσε να εφαρμοστεί, προχώρησε σε νέες διοικητικές κινήσεις της τελευταίας στιγμής για να την καταστήσει εφαρμόσιμη.
Γι’ αυτό και η εικόνα που τελικά μένει δεν είναι τόσο η δημιουργία μιας νέας θέσης στο υπουργείο Εξωτερικών. Είναι η εντύπωση ότι ολόκληρος ο κυβερνητικός μηχανισμός κινητοποιήθηκε για να ξεπεράσει διαδοχικά εμπόδια προκειμένου να επιστρέψει ένας συγκεκριμένος πολιτικός στην κυβέρνηση.
Και κάπως έτσι γεννιέται η απορία που αφήνει πίσω της η υπόθεση: αν χρειάστηκαν μια μεταμεσονύχτια τροπολογία, τρία διαδοχικά ΦΕΚ, δύο διορθωτικές κινήσεις και ένας αγώνας δρόμου μέχρι λίγα λεπτά πριν από την ορκωμοσία για να ολοκληρωθεί η διαδικασία, τότε προφανώς στην κυβέρνηση θεωρούν ότι άξιζε τον κόπο.
ΠΗΓΗ:https://share.google/KDAd0tKzT2q1cdf5i
