ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ ΜΟΙΡΑΙΟΙ
Μες στου σαλονιού τη σιωπή, κάτω απ’ το μπλε της οθόνης το φως,
χάνονται σκυφτοί στα «στόρι» τους, ο καθένας μοναχός.
Μετρούν τα «λάικ» και τους λογαριασμούς, ρουφούν έναν φρέντο καφέ,
και βρίζουν τους πάντες με πάθος, «τι ζούμε, μωρέ αδερφέ».
Φταίνε οι άλλοι, φταίει ο κόσμος, φταίνε όλοι στη γη,
μα κανείς δεν κοιτά στον καθρέφτη τη δική του ενοχή.
Ξέρουν καλά πως το σύστημα είναι άδικο και σκληρό,
μα το αφήνουν να ορίζει το δικό τους ριζικό.
Κι όταν πνίγονται και καίγονται, ακούν την ίδια εκδοχή:
«Δεν φταίει κανείς, ρε αδερφέ, φταίει η κλιματική αλλαγή».
Κι αυτοί κουνάν το κεφάλι, μπροστά σε μια οθόνη σκυφτοί,
ενώ η ζωή τους γλιστράει, απ’ την πίσω αυλή.
Ο ένας θυμάται τα όνειρα, που ’χε αφήσει σε κάποιο συρτάρι,
ο άλλος κοιτάζει τα χέρια του, που ’χουν μάθει μονάχα να πατάν ένα κουμπί.
Μιλάνε για επαναστάσεις, απ’ την ασφάλεια ενός πληκτρολογίου,
μα δεν αντέχουν το βάρος της ευθύνης, του ίδιου τους του βίου.
Τους πήρε το ρεύμα κι αφέθηκαν, σκλάβοι σ’ ένα κουτί,
να λεν «τι να κάνω εγώ μόνος μου, έτσι είναι η ζωή».
Ξέρουν καλά πως το σύστημα είναι άδικο και σκληρό,
μα το αφήνουν να ορίζει το δικό τους ριζικό.
Κι όταν πνίγονται και καίγονται, ακούν την ίδια εκδοχή:
«Δεν φταίει κανείς, ρε αδερφέ, φταίει η κλιματική αλλαγή».
Κι αυτοί κουνάν το κεφάλι, μπροστά σε μια οθόνη σκυφτοί,
ενώ η ζωή τους γλιστράει, απ’ την πίσω αυλή.
Κι έξω φωνάζει η ζωή… ζητάει αντίσταση και φωνή…
Κι εμείς, οι σύγχρονοι μοιραίοι, βουλιάζουμε ακόμα στη σιωπή…
ΙΩΑΝΝΗΣ ΑΥΓΟΥΣΤΑΤΟΣ