Μας τα λέγανε, εμείς δεν τους ακούγαμε.
Μας προετοίμαζαν εδώ και καιρό και αξιολογούσαν τα αντανακλαστικά μας.
Το πείραμα της πανδημίας του κόβιντ πέτυχε κατά κράτος. Απέδειξε ότι οι κοινωνίες εφησυχασμένες καθώς ήταν στην επίπλαστη ευημερία τους, τρομοκρατήθηκαν όχι τόσο για την ξαφνική καταστροφή που έπεσε πάνω στα κεφάλια τους , όσο για να μην χάσουν τη βόλεψη τους και ταρακουνηθούν τα λιμνάζοντα νερά της ζωής τους. Έτσι πέρασαν το μήνυμα στους εξουσιαστές ότι είναι διαθέσιμοι για οποιαδήποτε εκτροπή αρκεί να μην χάσουν τα κεκτημένα τους. Παρέδωσαν το αυτεξούσιο τους , πίστεψαν στο νέο δόγμα του επιστημονισμού και θεώρησαν ότι άλλοι ξέρουν καλύτερα από τους ίδιους ποιο είναι το καλό τους. Δέχτηκαν αδιαμαρτύρητα τους περιορισμούς τους, αποδέχτηκαν εκούσια στη φυλακή τους και υπόσχονται υπακοή και συγκατάβαση σε όποιον τους καθησυχάζει ότι θα “τσουλάει” η καθημερινότητα τους χωρίς επιπλέον προβλήματα και δυσκολίες.
Ο ΠΟΥ και η Παγκόσμια Τράπεζα προβάλλουν ένα σχέδιο χρηματοδότησης άνω των 31 δισεκατομμυρίων δολαρίων ετησίως για την πρόληψη και την ετοιμότητα απέναντι σε μελλοντικές πανδημίες. Όμως, ποιος θα πληρώσει αυτόν τον λογαριασμό; Και κυρίως: με ποια στοιχεία υπολογίζεται ότι αυτή η επένδυση θα αποδώσει; Μελέτη του Πανεπιστημίου του Λιντς αμφισβητεί βασικές παραδοχές των οικονομικών υπολογισμών και επαναφέρει στο τραπέζι το ζήτημα των πραγματικών προτεραιοτήτων της παγκόσμιας υγείας. Την ώρα που εκατομμύρια άνθρωποι στερούνται καθαρό νερό, σωστή διατροφή, αποχέτευση και βασική περίθαλψη, η διεθνής «πανδημική ετοιμότητα» φαίνεται να διεκδικεί όλο και περισσότερους πόρους, επιρροή και εξουσίες.
Η πρόληψη είναι απαραίτητη.
Η τυφλή επιταγή, όμως, δεν είναι πολιτική υγείας
