Η Δημοκρατία ορίζεται το πολίτευμα όπου η εξουσία πηγάζει από τον λαό, ασκείται από τον λαό και υπηρετεί τα συμφέροντά του. Βασίζεται στην αρχή της πολιτικής ισότητας, στην προστασία των ατομικών ελευθεριών και στη λήψη αποφάσεων μέσω ψηφοφορίας ή εκλεγμένων αντιπροσώπων.
Προέρχεται από τις λέξεις δήμος (το σύνολο των πολιτών) και κράτος (δύναμη/εξουσία). Γεννήθηκε στην αρχαία Αθήνα τον 5ο αιώνα π.Χ. (με τον Κλεισθένη το 508 π.Χ.), εισάγοντας τη συμμετοχή των πολιτών στα κοινά. Στην άμεση δημοκρατία (όπως στην αρχαιότητα) οι πολίτες αποφασίζουν άμεσα οι ίδιοι. Στη σύγχρονη αντιπροσωπευτική δημοκρατία, εκλέγουν αντιπροσώπους (π.χ βουλευτές, δημοτικούς άρχοντες) για να νομοθετούν και να διαχειρίζονται τα ζητήματα για λογαριασμό τους.
Η Δημοκρατία καθορίζεται από το δικαίωμα του εκλέγειν και εκλέγεσθαι, η ελευθερία του λόγου και του τύπου, η ισονομία, και η ανεξαρτησία των θεσμών.
Οι σημερινές Δημοκρατίες έχουν απομακρυνθεί από τον αρχικό ορισμό τους. Έχουν μεταλλαχθεί και μετατραπεί σε όργανο κεντρικής εξουσίας, που αφού έχουν εξασφαλίσει την εκλογή τους, συνήθως με παραπλανητικές προεκλογικές αναγγελίες και ανέφικτα και ουτοπιστικά προγράμματα, μετά αψηφούν τη γνώμη του λαού και ενεργούν σε βάρος του, έχοντας το άλλοθι της ψήφου εμπιστοσύνης που έδωσαν οι πολίτες πριν από τέσσερα χρόνια.
Οι πολίτες νιώθουν ότι η ψήφος κάθε τέσσερα χρόνια δεν αρκεί για να εκφράσει τη βούλησή τους , ούτε η λευκή επιταγή στους κοινοβουλευτικούς τους αντιπροσώπους. Χρειάζεται διαρκής έλεγχος για αποφυγή κατάχρησης εξουσίας και συμμετοχή με μορφή δημοψηφίσματος για καίρια και νευραλγικά θέματα που αφορούν τη ζωή τους.
Είναι ξεκάθαρο πια ότι οι κυβερνήσεις επηρεάζονται περισσότερο από οικονομικά κέντρα εξουσίας που τους εξασφαλίζουν την εκλογή τους και τη παραμονή τους στην εξουσία παρά από τους ψηφοφόρους. Αυτές οι εξαρτήσεις κάνουν τους κυβερνητικούς αρχηγούς να παρεκκλίνουν από τη ΄δέσμευσής τους να υπηρετούν τον ελληνικό λαό.
Το σύγχρονο πολίτευμα ονομάζεται επιστημονικά Φιλελεύθερη Αντιπροσωπευτική Δημοκρατία και δεν έχει καμία σχέση με την πραγματική έννοια της Δημοκρατίας. Οι πολίτες καλούνται να επιλέξουν ανάμεσα σε πρόσωπα που το ίδιο σύστημα έχει προεπιλέξει για το λαό , πρόσωπα που θα υλοποιήσουν την παγκόσμια ατζέντα και θα ικανοποιήσουν τα διεθνή κέντρα εξουσίας, αφού οι κινήσεις τους υπαγορεύονται από διεθνείς οργανισμούς στους οποίους λογοδοτούν και όχι στο λαό που τους ψηφίζει.
Για να αλλάξει αυτή η παθογένεια πρωτίστως ο πολίτης θα πρέπει να αναλάβει τη προσωπική του ευθύνη. Δεν αρκεί να ψηφίζει μια φορά κάθε τέσσερα χρόνια και μετά να αφήνει τη ζωή του στα χέρια της εκάστοτε κυβέρνησης. Χρειάζεται συμμετοχή και θέση στα κρίσιμα θέματα που αφορούν το μέλλον της χώρας.
Η άμεση συμμετοχή στα πολιτικά δρώμενα επιτυγχάνεται :
- Δημοψηφίσματα: Δικαίωμα των πολιτών να ακυρώνουν νόμους ή να προτείνουν νέους με συλλογή υπογραφών (μοντέλο Ελβετίας).
- Ανακλητότητα: Θεσμοθέτηση της δυνατότητας να καθαιρεθεί ένας πολιτικός πριν λήξει η θητεία του, αν παραβιάσει τις υποσχέσεις του.
- Λαϊκή Νομοθετική Πρωτοβουλία: Δυνατότητα των πολιτών να καταθέτουν απόψεις έτοιμα νομοσχέδια προς ψήφιση στη Βουλή, συγκεντρώνοντας υπογραφές.
- Ψηφιακές Πλατφόρμες Διαβούλευσης: Σχολιασμός και αλλαγή άρθρων σε νομοσχέδια πριν αυτά ψηφιστούν.
- Ελεγκτικός μηχανισμός που θα επιτηρεί το κοινοβούλιο αν ανταποκρίνεται στις προεκλογικές του υποσχέσεις
