Από τον εκπαιδευτικό στον τεχνικό και από τον διευθυντή στον μάνατζερ: Πώς αλλάζει το DNA του δημόσιου σχολείου
Η νέα κανονικότητα που επιβάλλει τον μετασχηματισμό της κοινωνίας μετατρέπει το σχολείο σε επιχείρηση. Η πανδημία αποτέλεσε σημείο καμπής και στο εκπαιδευτικό σύστημα. Η σχολικά τάξη αντικαταστάθηκε από την ψηφιακή πλατφόρμα. Οι εκπαιδευτικοί μετατράπηκαν μέσα σε λίγες εβδομάδες σε τεχνικούς υπολογιστών, διαχειριστές ψηφιακών εργαλείων, υπεύθυνους δικτύων και συμβούλους τεχνολογίας για μαθητές και γονείς. Αντί όμως αυτή η εμπειρία να οδηγήσει σε ουσιαστική αποφόρτιση του εκπαιδευτικού έργου μετά την πανδημία
Ο εκπαιδευτικός γίνεται ολοένα και πιο εξαρτημένος από προκαθορισμένα υλικά, έτοιμα σενάρια και αυστηρά οργανωμένα προγράμματα που περιορίζουν την αυτονομία του μέσα στην τάξη.
Η εντατικοποίηση της εργασίας, η πίεση, η επαγγελματική εξουθένωση, η έλλειψη νοήματος, η διαρκής αξιολόγηση και η μεταφορά μεγάλου μέρους της εργασίας στο σπίτι δημιουργούν ένα περιβάλλον που πολλοί χαρακτηρίζουν πλέον ασφυκτικό.
Από τον διευθυντή στον μάνατζερ
Για δεκαετίες ο διευθυντής λειτουργούσε ως παιδαγωγικός συντονιστής και πρώτος μεταξύ ίσων, με βασικό εργαλείο τον Σύλλογο Διδασκόντων. Σήμερα διαμορφώνεται ένα διαφορετικό μοντέλο.
Ο διευθυντής βρίσκεται απέναντι στους συναδέρφους του , καλείται να τους αξιολογήσει, να επιβλέπει, να συντάσσει εκθέσεις, να εφαρμόζει δείκτες απόδοσης, να παρακολουθεί στόχους, να ασκεί πειθαρχικές αρμοδιότητες και να λειτουργεί ως ενδιάμεσος κρίκος εφαρμογής της εκπαιδευτικής πολιτικής.
Παράλληλα, ο Σύλλογος Διδασκόντων κινδυνεύει να περιοριστεί σε έναν περισσότερο εκτελεστικό παρά αποφασιστικό ρόλο, καθώς σημαντικές αρμοδιότητες συγκεντρώνονται σταδιακά στη διοίκηση.
Έτσι δημιουργείται ένα διοικητικό πρότυπο που συνδυάζει δύο φαινομενικά διαφορετικές λογικές: από τη μία τον αυστηρό επιθεωρητή του παρελθόντος και από την άλλη τον μάνατζερ της σύγχρονης ιδιωτικής επιχείρησης.
Ένας διευθυντής με υπερεξουσίες, αξιολογητής, πειθαρχικός προϊστάμενος και διαχειριστής στόχων, περισσότερο προσανατολισμένος στους δείκτες και στις αναφορές παρά στην παιδαγωγική ηγεσία.
Το μεγάλο διακύβευμα
Το κρίσιμο ερώτημα είναι αν το δημόσιο σχολείο μπορεί να παραμείνει παιδαγωγική κοινότητα όταν υιοθετεί ολοένα και περισσότερο τη λογική της αγοράς, του ανταγωνισμού και της διοικητικής συμμόρφωσης.
Το σχολείο δεν είναι επιχείρηση. Δεν παράγει προϊόντα ούτε μετριέται αποκλειστικά με δείκτες παραγωγικότητας. Διαμορφώνει ανθρώπους, κοινωνικές σχέσεις, αξίες, δημοκρατική συνείδηση και ευκαιρίες ζωής.
Αν ο εκπαιδευτικός μετατραπεί οριστικά σε τεχνικό διαχειριστή συστημάτων και ο διευθυντής σε μάνατζερ που διοικεί με όρους εταιρικής αποτελεσματικότητας, τότε το δημόσιο σχολείο ίσως κερδίσει σε διαδικασίες, ελέγχους και αναφορές.
ΠΗΓΗ:https://www.alfavita.gr/ekpaideysi/555493_apo-ton-ekpaideytiko-ston-tehniko-kai-apo-ton-dieythynti-ston-manatzer-pos
