Το ταπεινό μυρμηγκάκι

Το ταπεινό μυρμηγκάκι

«Ο Μέρμηγκας» είναι ένα από τα πιο εμβληματικά έργα του Μάνου Λοΐζου, σε δική του μουσική και στίχους, το οποίο κυκλοφόρησε τον Δεκέμβριο του 1974 στον ιστορικό δίσκο «Τραγούδια του δρόμου».

Γράφτηκε και κυκλοφόρησε αμέσως μετά την πτώση της χούντας των συνταγματαρχών στην Ελλάδα (1974), σε μια περίοδο έντονου πολιτικού αναβρασμού, ελπίδας αλλά και προβληματισμού για τη φύση της εξουσίας και τη συλλογική συνείδηση.
Παρότι που φαίνεται ένα απλό  παιδικό  τραγούδι εσωκλείει μια βαθιά πολιτική αλληγορία για τον αυταρχισμό, την ηγεσία και τη μαζική χειραγώγηση.

Η ιστορία αναφέρεται  σε ένα μεγάλο, «κουφό» μέρμηγκα που παρουσιάζεται ως ο δήθεν σοφός ηγέτης («είναι λέει ο πιο σοφός σ’ ολόκληρο τ’ ασκέρι»), ο οποίος καταδυναστεύει και καθοδηγεί τυφλά ένα ολόκληρο «ασκέρι» από μικρά μυρμηγκάκια. Το γεγονός ότι είναι κουφός, όπως όλοι οι σύγχρονοι πολιτικοί αρχηγοί ,  συμβολίζει την αδιαφορία της εξουσίας, η οποία δεν ακούει τις ανάγκες, τις φωνές ή την αγωνία των από κάτω. Από την άλλη πλευρά υπάρχουν  τα μικρά μυρμηγκάκια που  ακολουθούν μηχανικά, υπνωτισμένα  , αποδεχόμενα την ιεραρχία και την καταπίεση χωρίς κριτική σκέψη και χωρίς καμιά διαμαρτυρία.

Όμως πάντα υπάρχει ένα κομβικό σημείο , ικανό να τα αλλάξει όλα και να “τουμπάρει¨ όσα θεωρούνταν ανίκητα. Η κορύφωση έρχεται με την αφύπνιση. Στο τέλος, τα μυρμηγκάκια ξυπνούν από τον λήθαργο, συνειδητοποιούν την κατάστασή τους και επαναστατούν ενάντια στον δήθεν σοφό τύραννο. Και η Ιστορία αλλάζει ρότα και οι “έσχατοι  έσονται πρώτοι και οι  πρώτοι έσχατοι”.

 

Leave a Comment