Για πρώτη φορά στα 67 χρόνια της Πέμπτης Γαλλικής Δημοκρατίας που ίδρυσε ο Σαρλ ντε Γκωλ, μια κυβέρνηση που σχηματίστηκε από τον εκλεγμένο αρχηγό του κράτους καταψηφίστηκε από το κοινοβούλιο. Ο πρωθυπουργός Φρανσουά Μπαϊρού έχασε την ψηφοφορία που ο ίδιος είχε προκαλέσει, ζητώντας από τη γαλλική Εθνοσυνέλευση ψήφο εμπιστοσύνης προκειμένου να υλοποιήσει αντιδημοφιλή μέτρα λιτότητας για τον εξορθολογισμό των δημοσίων οικονομικών.
Η Γαλλία, η δεύτερη μεγαλύτερη οικονομία της Ευρωζώνης παλεύει με αυξανόμενο χρέος, επίμονα δημοσιονομικά ελλείμματα και αναιμική ανάπτυξη. Αν και τα προβλήματα της Γαλλίας διαφέρουν σε κλίμακα και συγκεκριμένα από αυτά της Ελλάδας , οι παραλληλισμοί πληθαίνουν, τροφοδοτώντας φόβους ότι το Παρίσι μπορεί να εξελιχθεί σε αποσταθεροποιητικό παράγοντα για την Ευρωζώνη.
Ως η δεύτερη μεγαλύτερη οικονομία της Ευρωζώνης, η Γαλλία αντιπροσωπεύει περίπου το 20% του ΑΕΠ της. Μια δημοσιονομική κρίση στο Παρίσι δεν θα ήταν απλώς ένα περιφερειακό πρόβλημα – θα έθετε σε κίνδυνο τα ίδια τα θεμέλια του ενιαίου νομίσματος. Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) και ο Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας (ΕΜΣ) θα δυσκολεύονταν να συγκρατήσουν μια γαλλική κρίση, τόσο οικονομικά όσο και πολιτικά.
Η σύγκριση με την Ελλάδα δεν είναι απόλυτη, αλλά οι ομοιότητες είναι δύσκολο να αγνοηθούν. Και στις δύο περιπτώσεις, οι κυβερνήσεις καθυστέρησαν κρίσιμες μεταρρυθμίσεις και άφησαν τα ελλείμματα να εκτροχιαστούν. Στην Ελλάδα το αποτέλεσμα ήταν μια δραματική απώλεια εμπιστοσύνης, εκρηκτικό κόστος δανεισμού και τελικά ανάγκη εξωτερικής βοήθειας – τόσο από την Ε.Ε. όσο και από το ΔΝΤ.
Η ευρωπαϊκή απάντηση ήρθε με άνευ προηγουμένου πακέτα διάσωσης, αλλά με αντάλλαγμα σκληρή λιτότητα. Οι κοινωνικές και πολιτικές συνέπειες υπήρξαν βαθιές: η ανεργία εκτινάχθηκε, η φτώχεια αυξήθηκε, το νεανικό επιστημονικό δυναμικό εγκατέλειψε τη χώρα σε αναζήτηση καλύτερης τύχης, η κοινωνία διχάστηκε και η πολιτική ακραία ρητορική ενισχύθηκε. Η κρίση σημάδεψε μια γενιά που αμφισβητεί τις ικανότητες καθώς και τα κίνητρα των επιλογών των πολιτικών αρχηγών τους σχετικά με την ευρωπαϊκή πολιτική.
Η Ευρωζώνη συνειδητοποιεί ότι δεν έχει λύσει τη θεμελιώδη της ανισορροπία της, δηλαδή την ενιαία νομισματική πολιτική χωρίς πραγματική δημοσιονομική ένωση.
Η Γαλλία δεν βρίσκεται ακόμη στο ίδιο μονοπάτι, αλλά τα προειδοποιητικά σημάδια είναι εμφανή. Όπως και η Ελλάδα πριν από το 2010, η Γαλλία βασίστηκε για καιρό στην εμπιστοσύνη ότι είναι “πολύ μεγάλη για να χρεοκοπήσει”. Αυτή η υπόθεση ίσως ισχύει, αλλά εάν οι αγορές αμφισβητήσουν τη βιωσιμότητα του γαλλικού χρέους, οι συνέπειες θα είναι πολύ δυσκολότερο να ελεγχθούν. Οι υπαινιγμοί της ίδιας της κυβέρνησης περί ενδεχόμενης εμπλοκής του ΔΝΤ δείχνουν ότι οι υπεύθυνοι γνωρίζουν πόσο γρήγορα μπορεί να κλονιστεί η εμπιστοσύνη.
Το κίνημα «Bloquons Tout» καλεί σε παράλυση της χώρας.
Στις 10 Σεπτεμβρίου η Γαλλία κατεβάζει ρολά. Με μια ποικιλία ενεργειών σε όλη τη χώρα, που κυμαίνονται από αποκλεισμούς σιδηροδρομικών σταθμών, διυλιστηρίων και οδών κυκλοφορίας έως σαμποτάζ σε κάμερες ταχύτητας και παραδοσιακές διαδηλώσεις. Οι υπηρεσίες πληροφοριών τονίζουν τη δυσκολία πρόβλεψης αυτού του «οριζόντιου» και ακέφαλου κινήματος. «Ο καθένας κάνει ό,τι θέλει» σε ένα πλαίσιο «δυσαρέσκειας και θυμού », σημείωσε μια πηγή ασφαλείας στο Agence France-Presse (AFP) στα τέλη της περασμένης εβδομάδας.
Η Γαλλία ανοίγει τον δρόμο …Εμπρός παιδιά της Γαλλίας.
