Σε λίγο θα μας πάρουν και την ίδια μας τη ζωή. Τίποτα δεν θα είναι δικό μας. Ούτε και η σκέψη μας. Θα νομίζουμε ότι κάνουμε μια επιλογή η οποία θα έχει μεθοδευτεί αθόρυβα για μεγάλο χρονικό διάστημα από τις αναζητήσεις μας στο διαδίκτυο, από τα αναγνώσματα μας, από τις συζητήσεις μας με τους φίλους και τους οικείους μας, από τις τηλεφωνικές μας επικοινωνίες.
Το Project Slammer ήταν μια εκτενής πρωτοβουλία της Κοινότητας Πληροφοριών των ΗΠΑ (U.S. Intelligence Community) που πραγματοποιήθηκε μεταξύ των ετών 1985 και 1998. Στόχος του προγράμματος ήταν η ψυχολογική και συμπεριφορική ανάλυση καταδικασμένων κατασκόπων, προκειμένου να κατανοηθούν τα κίνητρα, οι προσωπικότητες και οι μέθοδοι των ανθρώπων που προδίδουν τη χώρα τους
Διεξήχθη υπό την καθοδήγηση του προσωπικού της Κοινότητας Πληροφοριών και του Διευθυντή της Κεντρικής Υπηρεσίας Πληροφοριών (DCI). Συμπεριέλαβε ψυχολόγους, ψυχιάτρους, ομοσπονδιακούς πράκτορες και ειδικούς ασφαλείας από οκτώ διαφορετικές ομοσπονδιακές υπηρεσίες.
Η ομάδα πραγματοποίησε εκτενείς συνεντεύξεις (με μέσο όρο διάρκειας τις 14 ώρες) με 45 καταδικασμένους Αμερικανούς κατασκόπους.
Για να σχηματιστεί μια πλήρης εικόνα για την ιδιωτική ζωή των κατασκόπων, πάρθηκαν συνεντεύξεις και από 38 «σημαντικούς άλλους» (όπως μέλη της οικογένειας και συναδέλφους) για 26 από τα υποκείμενα, δημιουργώντας ένα ξεχωριστό σύνολο δεδομένων. Αυτή η συλλογή προσωπικών δεδομένων οδήγησε σε ασφαλή συμπεράσματα για τον χαρακτήρα των καταδίκων.
Σήμερα, ο επίσημος κάτοχος του συνόλου δεδομένων (dataset) του Project Slammer είναι το FBI. Τα αποχαρακτηρισμένα έγγραφα είναι πλέον προσβάσιμα στο ευρύ κοινό μέσω του FBI Vault.
Η επανεμφάνιση σχετικού υλικού στο FBI Vault τον Σεπτέμβριο του 2026 φέρνει ξανά στο προσκήνιο ένα δύσκολο ερώτημα: μπορεί μια υπηρεσία να προβλέψει ποιος εργαζόμενος θα γίνει η εσωτερική απειλή (insider threat )πριν συμβεί το έγκλημα;
Ως εσωτερική απειλή ορίζεται ο κίνδυνος ή η ενέργεια που προέρχεται από άτομα εντός ενός οργανισμού —όπως εργαζόμενους, πρώην υπαλλήλους, εξωτερικούς συνεργάτες ή προμηθευτές— τα οποία έχουν νόμιμη εξουσιοδοτημένη πρόσβαση στα συστήματα, τα δίκτυα, τις εγκαταστάσεις ή τα δεδομένα του οργανισμού. Αυτά τα άτομα εκμεταλλεύονται την εμπιστοσύνη και τα προνομιακά τους δικαιώματα, είτε εσκεμμένα είτε από αμέλεια, προκαλώντας ζημιά στην ασφάλεια, τη φήμη ή τη λειτουργία της επιχείρησης.
Η λογική του Project Slammer ήταν απλή αλλά ριζοσπαστική. Αντί να περιοριστεί η έρευνα στο τι έκλεψαν οι κατάσκοποι και σε ποιον το έδωσαν, οι ερευνητές ήθελαν να καταλάβουν πώς σκέφτονταν πριν από την προδοσία, ποια γεγονότα στη ζωή τους λειτούργησαν ως επιταχυντές και ποια σημάδια ίσως είχαν αγνοηθεί από συναδέλφους και προϊσταμένους.
Η συλλογή δεδομένων
Κατά αυτόν τον τρόπο η συλλογή των προσωπικών δεδομένων δίνει τη δυνατότητα να δημιουργηθεί ένας ατομικός φάκελος όπου καταγράφονται οι καθημερινές συνήθειες ενός υπαλλήλου (π.χ. ποιες ώρες εργάζεται, από ποιες συσκευές, ποιους φακέλους ανοίγει συνήθως), το σύστημα μαθαίνει τι είναι «φυσιολογικό» για τον συγκεκριμένο χρήστη.
Εάν ένας υπάλληλος που εργάζεται σταθερά 9:00–17:00 ξαφνικά συνδεθεί στις 3:00 το πρωί και αρχίσει να κατεβάζει μαζικά αρχεία με πνευματική ιδιοκτησία, το σύστημα θα χτυπήσει αμέσως συναγερμό.
Τι είδους δεδομένα συλλέγονται;
Για την προστασία από εσωτερικές απειλές, οι οργανισμοί χρησιμοποιούν συστήματα UBA / UEBA (User and Entity Behavior Analytics) που συλλέγουν:
- Δεδομένα δραστηριότητας συστήματος: Logs με τις ώρες σύνδεσης/αποσύνδεσης, τις εφαρμογές που χρησιμοποιούνται και τα sites που επισκέπτεται ο χρήστης.
- Δεδομένα πρόσβασης αρχείων: Ποιος άνοιξε, τροποποίησε ή διέγραψε ένα ευαίσθητο αρχείο.
- Δεδομένα επικοινωνίας: Μεταδεδομένα από emails (παραλήπτες, μέγεθος επισυναπτόμενων) για την αποφυγή phishing ή κακόβουλης διαρροής.
- Προστασία από διαρροή δεδομένων (DLP – Data Loss Prevention):
Η παρακολούθηση δεδομένων βοηθά να εντοπιστεί αν κάποιος προσπαθεί να αντιγράψει ευαίσθητα αρχεία σε ένα προσωπικό USB, να τα στείλει σε εξωτερικό email ή να τα ανεβάσει σε προσωπικό cloud (π.χ. Google Drive, Dropbox).
Με πρόσχημα την ασφάλεια και την αποφυγή των εσωτερικών απειλών , όλοι “ξεγυμνωνόμαστε” απέναντι στο σύστημα. Η κλασσική επιχειρηματολογία ακούει στο όνομα της ασφάλειας, ωστόσο πρόκειται για στυγνή επιτήρηση που παραβιάζει κάθε ιδιωτικότητα . Κανείς δεν μπορεί να φανταστεί που μπορεί να φτάσει όλο αυτό , ίσως να συλλαμβάνεται κάποιος μόνο και μόνο επειδή έχει αντίθετη άποψη από το γενικό αφήγημα; Πρόκειται ξεκάθαρα για την επιτομή της Δυστοπίας.
