Άλλη μια ταινία που μας προειδοποιεί ή μας προετοιμάζει για ένα δυστοπικό μέλλον.
Υπόθεση
Στο υπερπληθυσμένο και κατεστραμμένο περιβαλλοντικά Μανχάταν του μέλλοντος, οι φυσικές τροφές έχουν εξαφανιστεί και οι μάζες επιβιώνουν τρώγοντας μόνο κάποιες τεχνητές γαλέτες της εταιρείας Soylent. Όταν ένας πλούσιος διευθυντής της εταιρείας δολοφονείται, ο ντετέκτιβ Θορν αναλαμβάνει την υπόθεση. Ερευνώντας το έγκλημα, ανακαλύπτει μια φρικιαστική αλήθεια: οι ωκεανοί έχουν πεθάνει και η νέα, εξαιρετικά θρεπτική γαλέτα, το Soylent Green, κατασκευάζεται κρυφά από τα πτώματα των ίδιων των ανθρώπων.
Το βαθύτερο νόημα
Η ταινία χρησιμοποιεί την ακραία και σοκαριστική πλοκή της για να αναδείξει τρία κεντρικά μηνύματα που βλέπουμε να αναδεικνύονται ως μείζονα θέματα της σημερινής εποχής.
Η ταινία δείχνει τι συμβαίνει όταν η ανθρωπότητα εξαντλεί τους φυσικούς πόρους της Γης. Οι καταστροφικές συνέπειες της ανθρώπινης απληστίας έχουν νεκρώσει τους ωκεανούς και τη φύση. Το μήνυμα είναι σαφές: αν καταστρέψουμε το οικοσύστημα, η επιβίωσή μας θα βασιστεί σε τεχνητές και απάνθρωπες λύσεις.(Σκοτώνουμε τα ζώα, νεκρώνουμε τις καλλιεργήσιμες εκτάσεις, μολύνουμε τις θάλασσες και τους ωκεανούς).
Μέσα από την πλοκή αποκαλύπτεται η Αποανθρωποποίηση .
Η σοκαριστική αποκάλυψη ότι «το Soylent Green είναι άνθρωποι» συμβολίζει την απόλυτη υποβάθμιση της ανθρώπινης αξίας. Σε μια κοινωνία όπου τα πάντα ελέγχονται από μια πανίσχυρη εταιρεία, οι άνθρωποι παύουν να αντιμετωπίζονται ως άτομα με δικαιώματα και μετατρέπονται σε αναλώσιμα προιόντα. Γίνονται πρώτη ύλη για βιομηχανική παραγωγή και μέσο κέρδους και συντήρησης του συστήματος.
Η εξουσία χαρακτηρίζεται από την Εταιρική Απληστία και τον Κυβερνητικό Έλεγχο
Η ταινία ασκεί σκληρή κριτική στον άκρατο καπιταλισμό και τον ολοκληρωτισμό, και τα δύο βασικά χαρακτηριστικά της κοινωνίας μας. Η εταιρεία Soylent μονοπωλεί την τροφή και, σε συνεργασία με το κράτος, κρύβει την αλήθεια για να διατηρήσει την εξουσία της. Οι πολίτες κρατούνται σε κατάσταση άγνοιας και εξάρτησης, αποδεικνύοντας πώς η ανάγκη για επιβίωση μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως μέσο απόλυτου κοινωνικού ελέγχου.
Ίσως να υπάρχει υπερβολή στο σενάριο, ίσως πάλι και όχι. Τα τελευταία χρόνια που η μια κρίση διαδέχεται την άλλη και η ανθρωπότητα απειλείται διαρκώς ,μας καταδεικνύουν ότι οι εξουσιαστές εκτός από αδίστακτοι είναι και διαστροφικοί. Το απίθανο γίνεται πιθανό και το αδιανόητο βρίσκει τρόπο να δικαιολογήσει την ύπαρξη του.
