Η έννοια του θανάτου και της ανάστασης αποτελεί κεντρικό πυλώνα της ανθρώπινης υπόστασης , του ανθρώπινου πολιτισμού, συνδέοντας τη θρησκεία, τη μυθολογία, τον κύκλο της φύσης , τον εσωτερικό μας εαυτό , το εξωτερικό περιβάλλον , το γήινο και το πνευματικό . Ο Θάνατος και η Ανάσταση αποτελούν το κεντρικό, αιώνιο δίπολο στη χριστιανική θεολογία και την ανθρώπινη υπαρξιακή αναζήτηση, συμβολίζοντας τη μετάβαση από τη φθορά στην αιωνιότητα. Αυτός ο κύκλος είναι ο παλμός του σύμπαντος. Ο Θάνατος και η Ανάσταση είναι η ίδια η γλώσσα της φύσης. Στην ουσία, η ζωή δεν είναι μια ευθεία γραμμή, αλλά μια σπείρα από διαδοχικούς θανάτους και αναστάσεις γιατί πάντα ένα τέλος κουβαλάει μια νέα Αρχή.
Στην ανθρώπινη ζωή, αυτό το δίπολο εκφράζεται με την έννοια της Κόλασης και του Παραδείσου. Παύει να είναι απλώς μια θεωρία και γίνεται βίωμα. Εκδηλώνεται κυρίως μέσα από τις μεταβάσεις μας, από την πτώση στην ανάταση.
Όπως λέει και η ρήση που αποδίδεται στην μοναστηριακή παράδοση «Πέθανε πριν πεθάνεις, για να μην πεθάνεις όταν πεθάνεις». υποδηλώνει ότι αντιμετωπίζοντας αυτούς τους εσωτερικούς θανάτους,( που φέρνουν οι απώλειες, οι προδοσίες, οι ματαιώσεις ) μαθαίνουμε πραγματικά πώς να ζούμε αληθινά. Όταν φτάνουμε σε ένα τέλμα , σε ένα προσωπικό ή κοινωνικό αδιέξοδο έρχεται πρώτα η στιγμή του αναστοχασμού και μετά της δράσης. Είναι η ώρα ενός επαναπροσδιορισμού που ξεκινά από το άτομο ως μονάδα και συναντιέται με τους άλλους ως συλλογικότητα. Είναι μια πνευματική προτροπή για αναθεώρηση της προσκόλλησης στα υλικά και στα γήινα που μας κρατούν προσκολλημένους στα μικρά και ασήμαντα και αποξενωμένους από τα μεγάλα και ουσιώδη. Συχνά πρέπει να “πεθάνει” μια παλιά μας συνήθεια, ένας φόβος ή μια ταυτότητα, για να “αναστηθεί” μια νέα, πιο εξελιγμένη εκδοχή του εαυτού μας.
Ο Θάνατος και η Ανάσταση είναι τα αντίθετα που αντιπαλεύεται το ένα το άλλο, αλλά η ύπαρξη του ενός δίνει νόημα και αξία στο άλλο.
Αυτό το δίπολο προσφέρει την πίστη ότι το σκοτάδι νικιέται από το φως και ο θάνατος δεν είναι το τέλος, αλλά η αναγκαία προϋπόθεση για την Λύτρωση.
Είναι ένας αέναος μετασχηματισμός. Τίποτα δεν χάνεται πραγματικά, απλώς αλλάζει μορφή.
- Στη Φύση: Ο χειμώνας είναι ο “θάνατος” που προετοιμάζει το έδαφος για την “ανάσταση” της άνοιξης. Το πεσμένο φύλλο γίνεται λίπασμα για να γεννηθεί το νέο βλαστάρι. Η άνοιξη είναι η «ανάσταση» των φυτών και των δέντρων μετά την παγωνιά του χειμώνα. Όπως η φύση λοιπόν αναγεννάται, έτσι και τα έθνη συχνά περνούν από περιόδους «σκότους» πριν την ιστορική τους επαναφορά.
- Στην Ιστορία :Πολιτισμοί και θεωρίες καταρρέουν, παντοδύναμοι ηγεμόνες ανατρέπονται, αλλά η εμπειρία και το βίωμα δίνουν ζωή σε κάτι καινούργιο, πιο υγιές , πιο άφθαρτο. Η Ανάσταση θεωρείται η “συντριβή του θανάτου”, του σκοτεινού, του διεφθαρμένου . Δεν είναι απλώς η επιστροφή στη ζωή, αλλά η υπέρβαση του θανάτου μέσω της θείας παρέμβασης.
- Πνευματική Μεταμόρφωση: Οι θάνατοι της ζωής μας ( πραγματικοί και μεταφορικοί ) αποτελούν τη διαδικασία κατά την οποία ο άνθρωπος αφήνει πίσω του παλιές συνήθειες , επουλώνει τα τραύματα του και τα «νεκρά» κομμάτια του εαυτού του για να αναγεννηθεί ψυχικά. Ο θάνατος συχνά συμβολίζει το τέλος της παλιάς, εκφυλιστικής τάσης στη φύση του ανθρώπου, ενώ η ανάσταση αντιπροσωπεύει την αναγέννηση της αυθεντικότητας και της πνευματικότητας. Προσφέρει ελπίδα στις δυσκολίες, ότι στο τέλος της δοκιμασίας υπάρχει η λύτρωση και η αναγέννηση . Η Ανάσταση γεφυρώνει το χάσμα μεταξύ ουρανού και γης, προσφέροντας στον άνθρωπο τη δυνατότητα να βρει την εσωτερική του δύναμη, να αναζητήσει τα υψηλά ιδανικά και τις αξίες που οφείλει να περιφρουρήσει για να ενωθεί ξανά με το θείο.
- Στον Χριστιανισμό: Ο θάνατος δεν είναι το τέλος, αλλά ένα πέρασμα. Με την Ανάσταση του Χριστού, ο θάνατος «νικήθηκε» («θανάτω θάνατον πατήσας») Η πίστη αφορά την ανάσταση ολόκληρου του ανθρώπου (σώματος και ψυχής) και όχι μόνο την αθανασία της ψυχής.
- Στην Αρχαία Ελλάδα και Μυθολογία: Οι αρχαίοι Έλληνες συνέδεσαν τον θάνατο και την ανάσταση με τον ετήσιο κύκλο της γης. Πιστεύεται ότι Άδωνις και ο Διόνυσος θεωρούνταν ότι πέθαιναν τον χειμώνα και ανασταίνονταν την άνοιξη, συμβολίζοντας την αναγέννηση της φύσης. Αλλά και στα Ελευσίνια Μυστήρια δίδασκαν στους μύστες πώς να αντιμετωπίζουν τον φόβο του θανάτου, αναγνωρίζοντας την αέναη ροή της ζωή.
- Στην ελληνική συνείδηση, ο θάνατος και η ανάσταση των λαών δεν είναι μόνο πολιτικό γεγονός αλλά και μεταφυσικό. Η πεποίθηση ότι «πάλι με χρόνια με καιρούς, πάλι δικά μας θα ‘ναι» λειτούργησε ως άσβεστη φλόγα για αγώνα και κράτησε τον λαό ζωντανό σε δύσκολες εποχές .
Η Συλλογική Μνήμη και Ταυτότητα μας κατέδειξε ότι για να «αναστηθεί» ένας λαός, χρειάζεται να μην χάσει τα δυο στοιχεία που τον κρατούν ενωμένο. Την γλώσσα που είναι το «σώμα» του λαού. Όσο επιβιώνει η γλώσσα, ο λαός παραμένει ζωντανός. Αλλά και τον πολιτισμό. Οι παραδόσεις και τα έθιμα λειτουργούν ως συνεκτικός δεσμός που κρατά την ταυτότητα αλώβητη μέσα στον χρόνο.
ΣΗΜΕΡΑ βρισκόμαστε στο μετέχμιο μιας νέας εποχής . Κάτι πεθαίνει για να αναγεννηθεί κάτι νέο.
Ο Θάνατος συντελείται τώρα που ο λαός χάνει την πνευματική του ενότητα, τη γλώσσα του, την πίστη στις αξίες του, οδηγούμενος στην συγχώνευση , στην υποδούλωση, στον εθνομηδενισμό.
Στην Ανάσταση: Είναι η στιγμή της εθνικής αφύπνισης. Συμβαίνει όταν συνειδητοποιήσουμε την ιστορική ευθύνη που έχουμε και το χρέος μας απέναντι στην πατρίδα μας.
ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ
ΚΑΛΗ ΑΝΑΤΑΣΗ
ΚΑΛΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ
