Ο χαρακτηρισμός κάποιων ως συνωμοσιολόγους ήταν μια τακτική που βασίστηκε στην άποψη ότι “η καλύτερη άμυνα είναι η επίθεση”. Προκειμένου οι “ειδικοί” να προλάβουν τις αντιδράσεις όποιων τολμούν να σκέφτονται έξω από το κουτί και μπορούν να δουν πίσω από την κουρτίνα , φρόντισαν εκ των προτέρων να υπονομεύσουν κάθε αντίθετη άποψη μιλώντας για θεωρίες συνωμοσίας και να στιγματίσουν , να περιθωριοποιήσουν , να απαξιώσουν όσους αμφισβητούσαν το κυρίαρχο αφήγημα.
Τι και αν ήρθε η στιγμή που καταδεικνύει ότι οι κυβερνήσεις, τα μέσα ενημέρωσης ή η επιστημονική κοινότητα κρύβουν σκόπιμα την αλήθεια, τι και αν ήρθε η στιγμή που φανερώνεται ξεκάθαρα πια το σχέδιο της μυστικής ελίτ για την ανθρωπότητα μέσα από τα στημένα γεγονότα όπως κρίσεις, πανδημίες , πόλεμοι ή αλλαγές στην οικονομία, η καθεστηκυία τάξη επιμένει ότι αυτά αποτελούν φαντασιώσεις και μυθεύματα κάποιων γραφικών που βρίσκουν σκοπιμότητες πίσω από τις καλές προθέσεις των κυβερνήσεων.
Για να φιμώσουν την αντίθετη άποψη κολλάνε την ταμπέλα του συνωμοσιολόγου , ενός δηλαδή χαμηλού επιπέδου άνθρωπο που έχοντας τη πεποίθηση ότι γνωρίζει μια «κρυφή αλήθεια» που οι υπόλοιποι αγνοούν τον κάνει να νιώθει ξεχωριστός. Με αυτό τον τρόπο αποτρέπουν τον κόσμο να αμφισβητήσει τις δραματικές αλλαγές που βιώνει καθημερινά , ακόμα κι αν οι προβληματισμοί του έχουν λογική βάση, ακόμα και αν όσα γίνονται μόνο το καλό του δεν θέλουν ,ακόμα και τώρα που η αλήθεια βγαίνει στο φως !
