Πλήθος κόσμου έσπευσε από νωρίς την Τετάρτη (12/8) στο Α’ Νεκροταφείο Αθηνών για να πει το «τελευταίο αντίο» στον Νίκο Καλογερόπουλο, έναν μεγάλο ηθοποιό που αφήνει δυσαναπλήρωτο κενό στον κόσμο του θεάτρου με τον θάνατό του. Συγγενείς, φίλοι και συνάδελφοί του τον αποχαιρέτησαν στην πολιτική του κηδεία σε κλίμα βαθιάς συγκίνησης και θλίψης. Ήταν ένας βαθιά σκεπτόμενος καλλιτέχνης. Ήταν ένας από τους πιο ακέραιους ανθρώπους που δεν συμβιβάστηκε.
Λίγα λεπτά προτού η σορός του Νίκου Καλογερόπουλου βγει από την αίθουσα για να κατευθυνθεί στη Ριτσώνα, ηθοποιοί, μουσικάντηδες, συγγενείς, φίλοι και άγνωστοι, άρχισαν να παίζουν -αρκετοί με δάκρυα στα μάτια- το τραγούδι του, «Εγώ δηλώνω μαθητής».
Το τραγούδι αυτό που το έγραψε ο ίδιος σε συνεργασία με τον Πάνο Αδαμίδη, αποτελεί έναν ύμνο στη διαρκή αναζήτηση της γνώσης, στην ελευθερία και στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια.
Ο δημιουργός αυτοπροσδιορίζεται ως «μαθητής» της ίδιας της ζωής, δείχνοντας μια διαρκή ταπεινότητα και διάθεση για μάθηση μέχρι το τέλος. Αναζητά την αληθινή γνώση , ψάχνει τον φωτισμένο δάσκαλο, απευθύνεται σε όποιον κατέχει την αλήθεια, ζητώντας όχι δογματισμό, αλλά τα εφόδια για να κατανοήσει την πραγματικότητα («να καταλάβω δως μου») και να ανακαλύψει το πραγματικό νόημα της ζωής.
Το μεγαλείο της ψυχής του συνοψίζεται στην φράση «Δεν είμαι δούλος κανενός». Εκφράζει το ελεύθερο πνεύμα του, την απόλυτη πνευματική ανεξαρτησία και την άρνηση υποταγής σε εξιδανικευμένες αυθεντίες ή καταπιεστικά συστήματα.
Ο Νίκος Καλογερόπουλος ήταν ένας Ελεύθερος Άνθρωπος. Καλό του ταξίδι.
