Η ηθική κατάρρευση των κοινωνιών είναι η συνέπεια της ηθικής παρακμής των λαών. Και η ηθική αποσύνθεση των λαών επέρχεται από την σύγχυση των εννοιών, όταν επιχειρείται δηλαδή η αντιστροφή των αξιών που συντελούν στην συνοχή και σταθερότητα της κοινωνίας.
Ο πολίτης έχει ανάγκη από ένα ξεκάθαρο αξιακό πλαίσιο όπου το σωστό και το λάθος, το καλό και το κακό είναι οριοθετημένα. Η ρευστότητα και η διαλυτότητα αποτελούν κυρίαρχα χαρακτηριστικά της εποχής μας που αποδιοργανώνουν ηθικά και ψυχικά τον άνθρωπο και τις κοινωνικές σχέσεις.
Η αντίστροφη μέτρηση που άνοιξε το δρόμο στην παρακμή επήλθε όταν οι αξίες έγιναν γενικές και αφηρημένες, ‘Όταν άρχισαν τα ναι μεν αλλά , όταν οι αναγνώσεις των καταστάσεων έγιναν διττές και επιδέχονταν πολλαπλές ερμηνείες.
Όταν άλλαξαν τα πρότυπα.
Όταν ο άνθρωπος ξέκοψε από τις ρίζες του και απομυθοποίησε το παρελθόν του .
Όταν απομακρύνθηκε από την φύση και στοιβάχτηκε στα τσιμεντένια κλουβιά των μεγαλουπόλεων, μένοντας μόνος και αποξενωμένος.
Όταν οι υλικές αξίες έχουν υποσκελίσει τις ηθικές. Ζούμε σε μια εποχή που το «έχειν» , και το «φαίνεσθαι» κυριαρχούν έναντι του «είναι». Ο υπερκαταναλωτισμός και το όραμα του υλικού ευδαιμονισμού ισοπέδωσαν τις ηθικές αντιλήψεις, εξάλειψαν την ευαισθησία, άμβλυναν την ηθική βούληση. Ο άνθρωπος έπαψε να είναι συνάνθρωπος, δεν αντιμετωπίζεται ως μοναδικότητα, αλλά ως μέσο για εκμετάλλευση. Η αλληλεγγύη, η αμοιβαιότητα, η ανθρωπιά και η ανιδιοτέλεια θεωρούνται παρωχημένες αντιλήψεις. Το χαμόγελο θεωρείται ύποπτο και η φιλία εξυπηρετεί ωφελιμιστικές σκοπιμότητες.
Όταν η ραγδαία τεχνολογική ανάπτυξη συντέλεσε και αυτή στον αποπροσανατολισμό του ανθρώπου .
