Η τρίτη ηλικία βγαίνει στο περιθώριο.
“Η περιθωριοποίηση των γέρων σε μια εποχή κατά την οποία η πορεία της ιστορίας επιταχύνεται αδιάκοπα, σίγουρα δεν είναι γεγονός που μπορεί να αγνοηθεί. Όλα τριγύρω αλλάζουνε και αυτοί ξοπίσω μένουν. Ο ηλικιωμένος έχει την τάση να μένει πιστός στο σύστημα αξιών που έμαθε και ενστερνίστηκε στα χρόνια ανάμεσα στη νεότητα και την ωριμότητα και του είναι δύσκολο ν’ αλλάξει και να προσαρμοστεί στα νέα δεδομένα.
Άλλωστε και οι τωρινές συνθήκες με την τεχνολογική επανάσταση αλλάζουν με γρήγορο ρυθμό, που οι μεγάλες ηλικίες δυσκολεύονται να υιοθετήσουν. Τι θα γίνει όταν η ψηφιοποίηση επεκταθεί σε όλους τους τομείς της ζωής μας; Πως οι ηλικιωμένοι άνθρωποι που στην πλειοψηφία τους είναι τεχνολογικά αναλφάβητοι θα καταφέρουν να επιβιώσουν; Γιατί το κράτος πρόνοιας δεν μεριμνά για αυτούς;
“Θα τους βοηθήσουν τα παιδιά τους” είναι η απάντηση .
Η πραγματικότητα όμως δείχνει ότι οι περισσότεροι μένουν μόνοι στα γεράματα ακόμα και αν έχουν παιδιά,
Παλαιότερα στη χώρα μας, οι άνθρωποι γερνούσαν και πέθαιναν στο σπίτι τους πλαισιωμένοι από παιδιά κι εγγόνια. Ο παππούς θεωρούνταν η “μεγάλη” μορφή της οικογένειας, την οποία όλοι σέβονταν
Σήμερα παιδιά και γονείς δεν ζουν μαζί, αφού κάθε οικογένεια έχει το δικό της σπίτι που, συνήθως, βρίσκεται μακριά από το πατρικό ή σε άλλη πόλη. Έτσι στις μέρες μας, όπως εύστοχα παρατηρεί ο Τεγιάρ ντε Σαρντέν (1881-1955), “το να γερνάς είναι σαν να σε τιμωρούν ολοένα και πιο αυστηρά για ένα έγκλημα που δεν έχεις διαπράξει”! Όσο για την πολιτεία, ως είθισται, παραμένει αδιάφορος θεατής της κατάστασης ή παρεμβαίνει πάντα εκ των υστέρων, όταν πια έχει “μηδενιστεί” η ύπαρξη του ηλικιωμένου.
Στη Γαλλία, σχεδόν 1,5 εκατομμύριο ηλικιωμένοι δεν βλέπουν ποτέ ή σχεδόν ποτέ τα παιδιά και τα εγγόνια τους, έναντι 470.000 το 2017.
Η απουσία στενής οικογένειας, η αδυναμία χρήσης του ίντερνετ, τα προβλήματα υγείας, τα χαμηλά εισοδήματα, η απώλεια της αυτονομίας είναι παράγοντες κινδύνου που οδηγούν την τρίτη ηλικία στον «κοινωνικό θάνατο»,
Στο βιβλίο του Χόρας Μακόι «Σκοτώνουν τ’ άλογα όταν γεράσουν», αποτυπώνεται μια σπαρακτική εικόνα των κοινωνικο – οικονομικών συνεπειών του κραχ του 1929 και όλη την περίοδο του μεσοπολέμου.
Οι επιπτώσεις της μεγάλης αυτής οικονομικής κρίσης επέφερε την κατάπτωση των αξιών , την σκληρότητα, την κυνικότητα που εξαπλώθηκαν σαν υιός στο κοινωνικό σώμα.
Οι τριγμοί στην κοινωνία εκφράστηκαν τότε αλλά και τώρα, αφού οι συνθήκες είναι παρόμοιες, σε αυταρχικές εξουσίες που οδήγησαν σε ένα καταστροφικό πόλεμο. Άλλωστε και εμείς είμαστε πολύ κοντά σε ένα γενικευμένο πόλεμο.
Σε μια χώρα που ζει με δανεικά , που το δημόσιο χρέος αυξάνεται διαρκώς και δεν είναι πλέον διαχειρίσμο , οι γέροι επιβαρύνουν την οικονομία της χώρας απομυζώντας τα ασφαλιστικά ταμεία .Το ευδόκιμο ζωής βελτιώνεται προς τα πάνω και φαίνεται η μακροζωία να προβληματίζει την εξουσία. Και η λύση που εγκρίθηκε είναι απλή και αποτελεσματική. Υποβάθμιση του επιπέδου διαβίωσης της τρίτης ηλικίας. Όχι με το πιστόλι, αλλά με το πενιχρό εισόδημα , με την εγκατάλειψη και την μοναξιά, με τον αποκλεισμό . Άλλωστε δεν έχουν να προσφέρουν πια στην κοινωνία παρά οικονομικό βάρος. Η απαλλαγή από αυτούς θα είναι ανακούφιση για τον κρατικό κορβανά.
Γιατί οι σύγχρονες εξελιγμένες κοινωνίες της τεχνολογίας και της προόδου σκοτώνουν τα άλογα όταν γεράσουν
