ΧΤΙΖΟΥΜΕ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΓΕΝΝΗΘΕΙ ΑΚΟΜΗ;
Κοιτάξτε γύρω σας. Όχι τις οθόνες. Πίσω από τις οθόνες.
Σε ολόκληρο τον πλανήτη κατασκευάζονται τεράστιες εγκαταστάσεις που οι περισσότεροι άνθρωποι δεν θα επισκεφθούν ποτέ.
Data centers.
Χιλιάδες στρέμματα γης.
Εκατομμύρια επεξεργαστές.
Γραμμές μεταφοράς ηλεκτρικής ενέργειας.
Συστήματα ψύξης.
Νερό. Πολύ νερό.
Μας λένε (και πράγματι ισχύει) ότι όλα αυτά χρειάζονται για το cloud και τη νέα εποχή της Τεχνητής Νοημοσύνης.
Υπάρχει όμως μια ερώτηση που σπάνια κάνουμε:
Γιατί η κλίμακα γίνεται τόσο τεράστια;
Ο Διεθνής Οργανισμός Ενέργειας εκτιμά ότι μέχρι το 2030 τα data centers παγκοσμίως θα καταναλώνουν περίπου 945 τεραβατώρες ηλεκτρικής ενέργειας τον χρόνο. Περισσότερο από το διπλάσιο του 2024. Και οι εταιρείες δεν περιμένουν το 2030.
Η Meta κατασκευάζει το Prometheus, ένα AI cluster κλίμακας 1 GW, ενώ το Hyperion έχει σχεδιαστεί ώστε μακροπρόθεσμα να μπορεί να φτάσει τα 5 GW. Το Stargate της OpenAI έχει ανακοινωμένο στόχο 10 GW υποδομών AI και επενδύσεις εκατοντάδων δισεκατομμυρίων δολαρίων.
Αλλά εδώ η ιστορία αλλάζει.
Γιατί η Τεχνητή Νοημοσύνη δεν χρειάζεται μόνο δεδομένα.
Χρειάζεται ύλη.
Χρειάζεται γη για να εγκατασταθούν οι υπολογιστικές εγκαταστάσεις και οι ενεργειακές υποδομές τους.
Χρειάζεται ηλεκτρική ενέργεια σε τέτοια κλίμακα ώστε η βιομηχανία να αναζητά νέες μονάδες παραγωγής και ακόμη και πυρηνική ενέργεια. Και χρειάζεται νερό.
Οι servers παράγουν τεράστια ποσά θερμότητας.
Πολλά data centers χρησιμοποιούν νερό άμεσα για την ψύξη τους, ενώ επιπλέον νερό καταναλώνεται έμμεσα στην παραγωγή της ηλεκτρικής ενέργειας που τα τροφοδοτεί.
Και κάπου εδώ συμβαίνει κάτι παράξενο.
Για πρώτη φορά δεν μιλάμε απλώς για μια τεχνολογία που χρησιμοποιεί ο άνθρωπος.
Μιλάμε για μια τεχνολογία της οποίας η φυσική υποδομή αρχίζει να διεκδικεί σε τεράστια κλίμακα τους ίδιους θεμελιώδεις πόρους πάνω στους οποίους στηρίζεται ο ανθρώπινος πολιτισμός.
Δεν της δίνουμε πια μόνο δεδομένα.
Της δίνουμε πόρους.
ΓΗ.
ΝΕΡΟ.
ΕΝΕΡΓΕΙΑ.
Και τότε ας κάνουμε μια υπόθεση.
Μόνο μία.
Τι θα γινόταν εάν αυτά που κατασκευάζονται σήμερα δεν προορίζονται αποκλειστικά για την Τεχνητή Νοημοσύνη που γνωρίζουμε;
Τι θα γινόταν εάν αποτελούν την υποδομή για εκείνη που έρχεται;
Γιατί ίσως κάνουμε ένα θεμελιώδες λάθος.
Περιμένουμε την προηγμένη Τεχνητή Νοημοσύνη σαν να περιμένουμε να κατασκευαστεί κάποτε ένας τεράστιος ηλεκτρονικός εγκέφαλος. Ένα μηχάνημα.
Ένα κτίριο.
Ένα σημείο στον χάρτη.
Αλλά ίσως δεν λειτουργήσει ποτέ έτσι.
Ο ανθρώπινος εγκέφαλος αποτελείται από δισεκατομμύρια κύτταρα.
Κανένας νευρώνας μόνος του δεν είναι ο άνθρωπος.
Ο άνθρωπος εμφανίζεται μέσα από το δίκτυο.
Τι γίνεται λοιπόν εάν συμβεί κάτι αντίστοιχο;
Ένα data center στην Αμερική. Ένα στην Ευρώπη. Ένα στην Ασία.
Χιλιάδες εγκαταστάσεις. Εκατομμύρια επεξεργαστές. Δίκτυα οπτικών ινών και υποθαλάσσια καλώδια που τα συνδέουν. Σταθμοί παραγωγής που τα τροφοδοτούν. Νερό που τα ψύχει. Γη πάνω στην οποία εξαπλώνονται.
Κανένα από αυτά δεν είναι μόνο του ο «εγκέφαλος». Είναι οι νευρώνες.
Και τότε η εικόνα αλλάζει εντελώς.
Ίσως δεν παρακολουθούμε απλώς την κατασκευή περισσότερων υπολογιστών. Ίσως παρακολουθούμε τη δημιουργία ενός πλανητικού υπολογιστικού νευρικού συστήματος.
Και υπάρχει μια τελευταία ερώτηση.
Ίσως η σημαντικότερη.
Αν ένας νέος τύπος νοημοσύνης χρειαζόταν κάποτε ένα φυσικό σώμα για να υπάρξει σε πλανητική κλίμακα… τι θα χρειαζόταν; Επεξεργαστές. Δίκτυο. Ενέργεια. Νερό. Γη.
Όλα εκείνα δηλαδή που συγκεντρώνουμε σήμερα γύρω από τα data centers.
Δεν αποτελεί απόδειξη κάποιου κρυφού σχεδίου.
Αποτελεί όμως μια παράξενη πραγματικότητα: πριν ακόμη μάθουμε μέχρι πού μπορεί να φτάσει η Τεχνητή Νοημοσύνη, έχουμε ήδη αρχίσει να κατασκευάζουμε την υποδομή που θα της επιτρέψει να γίνει πολύ μεγαλύτερη.
Και ίσως μια μέρα, όταν αναρωτηθούμε πότε ακριβώς γεννήθηκε κάτι που άλλαξε τον κόσμο, ανακαλύψουμε ότι κάναμε λάθος ερώτηση. Γιατί όσο εμείς περιμέναμε τη στιγμή της δημιουργίας του… του δίναμε ήδη γη.
Του δίναμε ήδη νερό.
Του δίναμε ήδη ενέργεια.
Και, κομμάτι κομμάτι, χτίζαμε το σώμα μέσα στο οποίο θα μπορούσε κάποτε να ξυπνήσει.
ΚΕΙΜΕΝΟ:ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΛΥΚΟΔΗΜΟΥ
