«Μια κοινωνία που αναγκάζει έναν ενενήνταχρονο να χρησιμοποιεί ένα smartphone για να έχει πρόσβαση σε βασικά δικαιώματα δεν είναι μια σύγχρονη κοινωνία. Είναι μια κοινωνία που έχει αποφασίσει να παραμερίσει τους δικούς της πρεσβύτερους, να τους βγάλει στο περιθώριο . Η τεχνολογία καλπάζει. Νέα τεχνολογικά επιτεύγματα που τάζουν ευκολία και καλοπέραση βγαίνουν συνεχώς και απαιτούν συνεχή ενημέρωση και επιμόρφωση. Πως ένας ηλικιωμένος μπορεί να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις της σύγχρονης κοινωνίας που όλα θα γίνονται με το πάτημα ενός κουμπιού; Ένας ακόμα φόβος προστίθεται στην ήδη επιβαρυμένη ψυχική του κατάσταση. Μπορεί να κάνει λάθος αφού η όραση του έχει μειωθεί και η αντιληπτική ικανότητα του έχει εξασθενίσει , τα μενού γίνονται όλο και πολύπλοκα και αυτός νιώθει όλο και πιο ανήμπορος. Η εξάρτηση από τα παιδιά του γίνεται μεγαλύτερη και σε περίπτωση που είναι μόνος θα αναγκαστεί να πληρώνει κάποιον άλλον να διεκπεραιώνει τις εκκρεμότητες του.
Και γιατί να βάλουμε τους ηλικιωμένους στη διαδικασία να γίνουν χρήστες του διαδικτύου;
Οι επιστήμονες μιλούν για οφέλη. Λένε ότι η εξοικείωση των ατόμων τρίτης και τέταρτης ηλικίας με την τεχνολογία, δε συμβάλλει μόνο στη ψυχοσωματική τους υγεία αλλά τους δίνει και μεγάλη χαρά όταν βλέπουν άμεσο κέρδος, όπως βιντεοκλήσεις με εγγόνια ή εύκολη πληρωμή λογαριασμών. κτλ…
Για αυτόν ακριβώς το λόγο δημιουργήθηκε το πρόγραμμαSlow Learning είναι ένα διετές Ευρωπαϊκό Έργο Erasmus που εκπαιδεύει επαγγελματίες πληροφορικής για την γνώση των ιδιαίτερων εκπαιδευτικών αναγκών των ατόμων μεγαλύτερης ηλικίας.
Μέχρι το 2030, όλα θα έχουν γίνει μια εφαρμογή, ένας κώδικας, μια πύλη. Ωστόσο, οι ίδιοι οι άνθρωποι που έχτισαν αυτή τη χώρα με τα ίδια τους τα χέρια βρίσκονται τώρα αναλφάβητοι στα ίδια τους τα σπίτια. Αν το κλείσιμο ενός ιατρικού ραντεβού ή η πληρωμή ενός λογαριασμού απαιτεί τη βοήθεια ενός γιου ή μιας εγγονής – υποθέτοντας ότι υπάρχει – τότε το σύστημα έχει αποτύχει. Έχει χάσει τον κοινωνικό του προσανατολισμό και έχει γίνει ολοκληρωτικά τεχνοκρατικό.
Δηλαδή υποχρεωτικά όλοι , ακόμα και άτομα με δυσκολίες , ακόμα και αυτά που δεν επιθυμούν η ζωή τους να βασίζεται στον αλγόριθμο, όλοι μα όλοι είναι υποχρεωμένοι να είναι χρήστες. Κανένα δικαίωμα επιλογής δεν αναγνωρίζεται , καμιά εναλλακτική πρόταση δεν διαπραγματεύεται.
Αυτό δεν είναι καινοτομία. Είναι επιβολή. Είναι αποκλεισμός.
Η τεχνολογία πρέπει να υπηρετεί τους ανθρώπους, όχι να καθορίζει ποιος εξακολουθεί να δικαιούται αξιοπρέπεια.
Όταν αφήνουμε πίσω μας αυτούς που ήρθαν πριν από εμάς, δεν εξελισσόμαστε. Απλώς μεταλλασσόμαστε. Αρχίζουμε και μοιάζουμε στις μηχανές που δημιουργήσαμε για να μας υπηρετούν και καταλήξαμε να υπηρετούμε εμείς αυτές.
