Για πολλά αγαπημένα ζευγάρια, η απόκτηση ενός παιδιού αποτελεί μια φυσική ολοκλήρωση της σχέσης τους. Εντούτοις, για ορισμένα από αυτά, η πορεία προς την γονεϊκότητα μπορεί να εξελιχθεί σε μια διαδικασία επίπονη και εξαντλητική, τόσο σωματικά και συναισθηματικά όσο και οικονομικά.
Αν και για χρόνια το κύριο βάρος των θεραπειών γονιμότητας έπεφτε στους ώμους των γυναικών, σήμερα τα επιστημονικά δεδομένα καταδεικνύουν ότι η ανδρική υπογονιμότητα ευθύνεται σχεδόν για τις μισές περιπτώσεις αδυναμίας τεκνοποίησης. Για να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα προτείνονται στοχευμένες αλλαγές στον τρόπο ζωής, όπως ορμονοθεραπείας ή ενδεδειγμένες χειρουργικές επεμβάσεις.
Ωστόσο το βάρος της απόκτησης παιδιού πέφτει συνήθως στις γυναίκες που μπαίνουν στη διαδικασία της ορμονοθεραπείας που εκτός από το σωματικό και συναισθηματικό κόστος, για αμφότερους τους συντρόφους, επιπρόσθετα επιβαρύνει το αναπαραγωγικό σύστημα της γυναίκας. Εάν αποτύχει, η μόνη επιλογή που απομένει είναι η χρήση σπέρματος δότη ή η τεκνοθεσία, αφήνοντας πολλούς άνδρες χωρίς τη δυνατότητα να αποκτήσουν βιολογικό απόγονο.
Σπερματογένεση in vitro, μια αναδυόμενη τεχνολογία
Οι επιστήμονες, προειδοποιούν ότι μέσα σε λίγες δεκαετίες η φυσική σύλληψη θα καταστεί αδύνατη για τη συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων, ειδικά του δυτικού κόσμου. Η λύση αν και δυστοπική παρουσιάζεται ως σωτήρια και είναι το εργαστηριακό σπέρμα.
Οι ερευνητές κατασκεύασαν ένα λειτουργικό «μίνι-όρχι» που αναπαράγει τα πρώτα στάδια ανάπτυξης σπερματοζωαρίων. Η ανακάλυψη φέρνει την ανθρωπότητα πιο κοντά στην εργαστηριακή αναπαραγωγή, αλλά εγείρει ταυτόχρονα βαθιά υπαρξιακά ερωτήματα.
Η δημιουργία εργαστηριακού σπέρματος μπορεί να προσφέρει ελπίδα για τη θεραπεία της ανδρικής υπογονιμότητας, αλλά εγείρει σοβαρά ηθικά, κοινωνικά και νομικά ερωτήματα σχετικά με την ασφάλεια, τη γενετική ταυτότητα και τα όρια της ανθρώπινης παρέμβασης στη φυσική αναπαραγωγή. Η τεκνοποίηση παύει το είναι η κορύφωση της ένωσης ενός ζευγαριού που αγαπιέται και γίνεται εμπορεύσιμο προϊόν. Η οικογένεια που συνδέεται με το κοινό αίμα τώρα μπερδεύονται οι συγγενικές σχέσεις, ανακατεύονται με ένα γενετικό υλικό του οποίου αγνοείται η προέλευση του , το ιστορικό του η κληρονομικές εντολές που κουβαλάει.
Ποιος μπορεί να εγγυηθεί για τα γενετικά σφάλματα ; Ποιος μπορεί να αποκλείσει μεταλλάξεις, καρκίνους ή επιγενετικές ανωμαλίες που θα ίσως εμφανιστούν αργότερα στη ζωή; Οποιοδήποτε λάθος στο εργαστήριο θα περάσει στο DNA του παιδιού και των δικών του απογόνων.
Κλοπή γενετικού υλικού
Με την τεχνολογία αυτή, σπέρμα μπορεί να δημιουργηθεί από απλά κύτταρα δέρματος ή τρίχας. Πόσο δύσκολο είναι κάποιος να πάρει κύτταρα ενός ανθρώπου χωρίς τη γνώση του και να αποκτήσει παιδί μαζί του; Και ποιος θεωρείται βιολογικός γονέας αν το κύτταρο χρησιμοποιηθεί χωρίς έγκριση; Και πως μπορούν να αποφευχθούν οι περιπτώσεις αιμομιξίας; Μήπως με αυτόν τον τρόπο η ανθρώπινη αναπαραγωγή κινδυνεύει να μετατραπεί σε μια καθαρά βιομηχανική διαδικασία παραγωγής; Μήπως ανοίγει ο δρόμος για την ευγονική, όπως μας είχε προειδοποιήσει ο Άλντους Χάξλεϊ ; Και ποιοι θα έχουν την επιλογή «ιδανικών» χαρακτηριστικών (designer babies) στα μωρά τους; Σίγουρα όχι όλοι. Μήπως λοιπόν ενισχύονται οι κοινωνικές ανισότητες; Μήπως έχουμε απομακρυνθεί από όσα απάρτιζαν την ανθρώπινη υπόσταση και γινόμαστε προϊόν γενετικής μηχανικής που περιμένει τον γραμμικό του κωδικό για να βγει στη κυκλοφορία;
