Η χώρα συνεχίζει να ζει το παραλήρημα της απώλειας του λαοφίλητου τραγουδιστή και ζητά παραδειγματική τιμωρία αυτών που της στέρησαν τη λούμπεν κουλτούρα της. Παράλληλα, όλοι οι δημοσιολογούντες έγιναν αυθεντίες της έννοιας του ενδεχόμενου δόλου. Άλλωστε έτσι αποφάσισαν ανακριτής και εισαγγελέας για τους γιατρούς του Κολωνακίου,
Σε αυτήν την περίπτωση έγινε αποδεκτή η έννοια του ενδεχόμενου δόλου. Το αντίθετο συνέβη για τις πράξεις και τις παραλείψεις των υπεύθυνων πολιτικών προσώπων που οδήγησαν στον θάνατο 57 ανθρώπων και στον τραυματισμό πολλών άλλων στην περίπτωση του αποτρόπαιου εγκλήματος των Τεμπών. Γιατί δεν βρέθηκε έστω ένας ανακριτής και ένας εισαγγελέας με την ίδια ευαισθησία και επιμέλεια αλλά και ακαριαία αντίδραση όπως αυτή που επέδειξαν οι συνάδελφοί του για τον θάνατο του συμπαθούς τραγουδιστή; Γιατί δεν βρέθηκαν κάποιοι δικαστικοί λειτουργοί να δουν ότι και κίνητρο υπήρξε –717 σύμβαση λέγεται, εξυπηρέτηση ιδιωτικών συμφερόντων λέγεται, διασπάθιση κονδυλίων για την ασφάλεια των σιδηροδρόμων λέγεται– αλλά και πρόβλεψη μετά βεβαιότητας των συνεπειών των πράξεων και παραλείψεών τους –λόγω της πληθώρας προειδοποιήσεων και καταγγελιών που σκόπιμα αγνοήθηκαν– ώστε υπουργοί, περιφερειάρχες και λοιποί να κατηγορηθούν για ανθρωποκτονίες με ενδεχόμενο δόλο;
Η ελληνική Δικαιοσύνη για άλλη μια φορά αποδείχθηκε ότι δεν είναι ανεξάρτητη, αλλά υπάκουη. Αλλοτε υπάκουη στις εντολές της εκτελεστικής εξουσίας και άλλοτε στη λεγόμενη κοινή γνώμη.
Στο πλαίσιο αυτής της διάκρισης, οι δικαστικοί λειτουργοί διέγνωσαν ότι το προστατευόμενο αγαθό στην περίπτωση του «αγαπημένου τραγουδιστή» δεν ήταν η προστασία της ζωής και της υγείας των πολιτών, αλλά κυρίως η προστασία της γοητείας της αθηναϊκής μπουρζουαζίας από καταχραστές της εμπιστοσύνης της προς αυτούς. Και η γοητεία αυτή πλέον σύγκειται όχι μόνο από χρήμα και επίδειξη όπως είπαμε, αλλά και από αντιγήρανση, μακροζωία μέχρι αθανασίας, υδροθεραπείες, βιοσυντονισμούς και πλασμαφαιρέσεις. Η οποιαδήποτε κατάχρηση αυτής της ανάγκης των αστών για συντήρηση και τόνωση της ταξικής τους γοητείας είναι έγκλημα καθοσιώσεως. Και έτσι εξηγείται το γιατί η εκμετάλλευση της βλακείας θεωρήθηκε από τους δικαστές και εισαγγελείς σοβαρότερο αδίκημα από την εκμετάλλευση της εμπιστοσύνης των πολιτών στην ασφάλεια των σιδηροδρόμων. Και ας είναι το αποτέλεσμα ένας προς πενήντα επτά.
Ομως το πρόβλημα όσον αφορά τη γοητεία της μπουρζουαζίας δεν βρίσκεται στο γεγονός ότι είναι κρυφή όπως την ήθελε ο Λουίς Μπουνιουέλ, αλλά στο ότι, εκτός από αντιαισθητική και αλλόκοτη, είναι τραγικά χυδαία. Και όπως κάθε τι χυδαίο, εύκολα μετατρέπεται σε ένα ακόμα αστικό πρότυπο.
ΠΗΓΗ:https://www.efsyn.gr/stiles/1476047/i-hydaia-goiteia-tis-mpoyrzoyazias/
