Η ταινία «Τα Παιδιά των Ανθρώπων» (Children of Men), σε σκηνοθεσία του Αλφόνσο Κουαρόν. κυκλοφόρησε το 2006 Πρωταγωνιστούν οι Κλάιβ Όουεν, Τζούλιαν Μουρ και Μάικλ Κέιν. Και περιγράφει ένα δυστοπικό μέλλον όπου οι άνθρωποι έχουν χάσει την ικανότητα να τεκνοποιήσουν και οι γεννήσεις έχουν μηδενιστεί.
Η ιστορία διαδραματίζεται στο έτος 2027, σε έναν κόσμο που βυθίζεται στο χάος και την αναρχία, καθώς εδώ και 18 χρόνια δεν έχει γεννηθεί κανένα μωρό λόγω μαζικής υπογονιμότητας. Ένας απογοητευμένος πρώην ακτιβιστής (Κλάιβ Όουεν) αναλαμβάνει την αποστολή να προστατεύσει και να μεταφέρει σε ένα ασφαλές καταφύγιο μια νεαρή κοπέλα, η οποία έχει μείνει θαυματουργά έγκυος και αποτελεί τη μοναδική ελπίδα για τη σωτηρία της ανθρωπότητας. .
Η ταινία είναι βασισμένη στο στο ομώνυμο μυθιστόρημα της Π. Ντ. Τζέιμς και αποτελεί μια κραυγή αγωνίας για το μέλλον της ανθρωπότητας. Χωρίς παιδιά, η ανθρωπότητα συνειδητοποιεί ότι δεν υπάρχει αύριο. Ο Κουαρόν δείχνει με κυνισμό τον μετασχηματισμό μιας κοινωνίας που αποσυντίθεται και βυθίζεται στον μηδενισμό.
Η ταινία γυρίστηκε το 2006, και πιστή στον γνωστικό προγραμματισμό μας παρουσιάζει με τρομακτική ακρίβεια τις σύγχρονες γεωπολιτικές κρίσεις. Το κράτος (εδώ η Βρετανία) κλείνει τα σύνορά του, αντιμετωπίζει τους πρόσφυγες σαν ζώα σε κλουβιά και κυβερνά μέσα από τον τρόμο και τον εθνικισμό. Η τεχνολογία έχει εκμηδενίσει τις ανθρώπινες επαφές αφού οι άνθρωποι επιλέγουν τις οθόνες από την συναναστροφή.
Η Νέα Κανονικότητα, της κλιματικής αλλαγής και της βιώσιμης ανάπτυξης έχουν πείσει τους λαούς ότι η άνθρωποι είναι επιβλαβείς για τον πλανήτη γιατί σπαταλούν τους φυσικούς πόρους του και αφήνουν μεγάλο αποτύπωμα του άνθρακα.
Ωστόσο η ζωή αντιστέκεται
Η εγκυμοσύνη της Kee (μιας νεαρής, περιθωριοποιημένης μετανάστριας) συμβολίζει ότι η σωτηρία δεν θα έρθει από τις κυβερνήσεις ή τα όπλα, αλλά από την ίδια τη ζωή, τη φροντίδα για τον συνάνθρωπο και τη θυσία. Η σκηνή όπου το κλάμα του μωρού σταματά προσωρινά έναν ολόκληρο πόλεμο δείχνει τη δύναμη που έχει η ελπίδα που γεννιέται να ανατρέπει κάθε δυστοπία..
Η ταινία που περιγράφει αυτό που σιγά σιγά συμβαίνει στην εποχή μας με την υπογεννητικότητα και μας βάζει σε έναν έντονο προβληματισμό. Που πάει αυτός ο κόσμος;
Ο κεντρικός ήρωας, ο Theo, ξεπερνά την πολιτική του αδιαφορία και την απάθεια που τον διακατέχει και συνειδητοποιεί ότι η παραίτηση από τα πάντα βαθαίνει το αδιέξοδο, τόσο το προσωπικό όσο και το κοινωνικό. Το ταξίδι του δείχνει ότι η προσωπική ευθύνη και η ενεργοποίηση του καθενός μας είναι απαραίτητες για να αλλάξει ο κόσμος.
Ουσιαστικά, ο Κουαρόν μάς προειδοποιεί ότι αν σταματήσουμε να δείχνουμε ενσυναίσθηση δεν διαφοροποιούμαστε από τις μηχανές που κατακλύζουν τη ζωή μας. Αν αφήσουμε τον φόβο να μας κυβερνά, γινόμαστε πνευματικά άβουλοι και παραδίνουμε τα ηνία της ζωής σε δυνάμεις των οποίων αγνοούμε τα κίνητρα και τις προθέσεις τους. Η ζωή μας ανήκει και οφείλουμε να την περιφρουρήσουμε.
