Η κοινωνική οργή είναι ένα σύνθετο συλλογικό συναίσθημα που πυροδοτείται από την αίσθηση της συστηματικής αδικίας, της ανισότητας και της παραβίασης των βασικών ανθρώπινων αναγκών ή δικαιωμάτων. Δεν πρόκειται για μια τυχαία έκρηξη θυμού, αλλά για το αποτέλεσμα συσσωρευμένης πίεσης όταν οι πολίτες νιώθουν ότι οι θεσμοί και οι ηγεσίες αποτυγχάνουν να τους προστατεύσουν,
όταν βλέπουν την κυβερνητική διαφθορά να βρίσκεται παντού , η αίσθηση ότι η ελίτ λειτουργεί με ατιμωρησία και ιδιοτέλεια, αδιαφορώντας για το κοινό καλό.
Και από την άλλη όταν συνειδητοποιεί την παντελή απουσία της δικαιοσύνης. Προκλητικές δικαστικές αποφάσεις καλλιεργούν την αντίληψη ότι ο νόμος δεν εφαρμόζεται ισότιμα για όλους .
Εδώ προστίθεται και η αστυνομική βία και αυθαιρεσία. Περιστατικά κατάχρησης εξουσίας από τα όργανα επιβολής του νόμου, τα οποία συχνά λειτουργούν ως ο τελικός σπινθήρας για μαζικές διαμαρτυρίες.
Η κοινωνική οργή είναι η φυσική συνέπεια της οικονομικής ανισότητας που διευρύνει το ταξικό χάσμα όταν η μεσαία και η εργατική τάξη συμπιέζονται, ενώ ο πλούτος συγκεντρώνεται σε ελάχιστους. Η συνεχόμενη ακρίβεια και οικονομική εξαθλίωση ενισχύουν το αίσθημα της ανασφάλειας . Οι πολίτες αδυνατούν να καλύψουν βασικές βιοτικές ανάγκες (στέγαση, ενέργεια, διατροφή), ενώ υπάρχει συγκεκριμένη μερίδα πολιτών που εξαργυρώνοντας την πίστη και την στήριξη στα κυβερνητικά κόμματα απολαμβάνουν προστασία κ ασυλία.
Αλλά και η καθημερινότητα που γίνεται κακοποιητική είναι το αποτέλεσμα της κατάρρευσης του κοινωνικού κράτους. Η υποβάθμιση της δημόσιας υγείας, της παιδείας και των υποδομών, αφήνει τους πολίτες απροστάτευτους.
Η διαχρονική άρνηση των κυβερνήσεων να ακούσουν τα αιτήματα της κοινωνίας, οδηγεί στην απογοήτευση και το αίσθημα ανικανότητας για αλλαγή μέσω της παραδοσιακής πολιτικής οδού.
Τα μεγάλα δυστυχήματα (π.χ. σιδηροδρομικά, φυσικές καταστροφές με κρατική ολιγωρία) , οι παθογένειες που ποτέ δεν αντιμετωπίστηκαν αποτελεσματικά , αποκαλύπτουν την ανικανότητα ή την αδιαφορία του κρατικού μηχανισμού.
Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης λειτουργούν ως επιταχυντές, καθώς διευκολύνουν την ταχύτατη διάδοση της πληροφορίας, αναδεικνύουν την αδικία και βοηθούν στον γρήγορο συντονισμό των μαζών.
Η κοινωνική οργή συνήθως λειτουργεί σωρευτικά: μια κοινωνία μπορεί να ανέχεται την πίεση για μεγάλο χρονικό διάστημα, μέχρι που ένα συγκεκριμένο, συμβολικό γεγονός (ένας θάνατος, ένας νέος νόμος, μια προκλητική δήλωση) λειτουργεί ως η “σταγόνα που ξεχειλίζει το ποτήρι” και προκαλεί την έκρηξη. Τότε λες” φτάνει ως εδώ” και αρχίζει η αντίστροφη μέτρηση.
