Η φυσική ανοσία έχει διαμορφωθεί και εξελιχθεί ανά τους αιώνες μέσα από μια διαρκή συνύπαρξη και σύγκρουση του ανθρώπινου οργανισμού με παθογόνους μικροοργανισμούς.
Οι γονείς που επιβίωναν από λοιμώξεις (π.χ. πανώλη, ευλογιά, γρίπη κτλ) ανέπτυσσαν ανοσία και τη μετέδιδαν στα παιδιά τους μέσω γονιδίων.
Έτσι, ο ανθρώπινος πληθυσμός «εκπαίδευσε» το ανοσοποιητικό του σύστημα με την πάροδο των αιώνων.
Η επαφή με το φυσικό περιβάλλον, το χώμα, τα ζώα και τα τρόφιμα από μικρή ηλικία ενισχύει την ανοσολογική μνήμη.
Αυτό οδηγεί σε μακροχρόνια προστασία, πολλές φορές εφ’ όρου ζωής.
Ο άνθρωπος οφείλει να συμμαχήσει με τα μικρόβια. Άλλωστε έζησε συμβιώνοντας με εκατομμύρια βακτήρια. Το μικροβίωμα του δέρματος, του στόματος και του εντέρου εκπαιδεύει το ανοσοποιητικό να διακρίνει φίλους από εχθρούς.
Η φυσική λοίμωξη ενεργοποιεί τόσο την άμεση όσο και τη μακροχρόνια ανοσία.
Δημιουργούνται ειδικά αντισώματα και κύτταρα μνήμης που πολλές φορές προστατεύουν για μια ζωή.
Σωστή και ισορροπημένη διατροφή, ξεκούραστος ύπνος, και ήπια καθημερινή άσκηση παρέχουν την υπόσχεση μιας καλής ζωής.
Οι παλαιότερες κοινωνίες, χωρίς επεξεργασμένα τρόφιμα και με ενεργό τρόπο ζωής, είχαν χτίσει φυσικά ένα ισχυρό ανοσοποιητικό σύστημα. .Η ανθρωπότητα εκτέθηκε σε κινδύνους , βίωσε τον πόνο, ένιωσε κούραση και εξάντληση , αλλά προσαρμόζεται και πάντα επιβιώνει.
Η ζωή μας σήμερα με όλα τα σύγχρονα επιτεύγματα να μας υπόσχονται άνεση και ευκολία, έχει βαλτώσει και εμείς βολευτήκαμε στην άνεση του καναπέ μας. Γίναμε ράθυμοι και μαλθακοί και λιγοψυχούμε στο κάθε τι που μπορεί να επιφέρει αναστάτωση στη ρουτίνα μας.
Παίρνουμε τα αντιβιοτικά σα να είναι καραμέλες και φοβόμαστε και το παραμικρό κρυολόγημα. Αφήσαμε τα αφεψήματα και τα βότανα της ελληνικής γης για να πάρουμε τα συμπληρώματα διατροφής.
Φυσικά και αναγνωρίζουμε την αξία της Ιατρικής και την συμβολή της στην ανθρωπότητα. Όμως δεν ξεχνάμε την αξία του σώματός μας, της φυσικής μας άμυνας.
Ο άνθρωπος δεν είναι αντικείμενο για παστερίωση είναι ένα πνευματικό όν με απεριόριστες δυνάμεις και αξιοθαύμαστο ψυχικό σθένος. Και η ανοσία του, είναι η καρδιά της επιβίωσής του.
.
.
