Η χαμένη αξιοπρέπεια

Η χαμένη αξιοπρέπεια

Αναζητείται τρόπος αξιοπρεπούς επιβίωσης

 

Ούτε οι εργαζόμενοι ούτε οι συνταξιούχοι ΔΕΝ είναι δυνατόν να ζήσουν με αξιοπρέπεια σε μια χώρα,
– που δεν παράγει (σχεδόν) τίποτε,
– που ζει με δανικά και τουρισμό,
– που συσσωρεύει χρέη,
– που η μαύρη εργασία, η παραοικονομία και τα καρτέλ κάνουν πάρτι,
– που η φοροδιαφυγή, η φοροαποφυγή και οι offshores έστησαν χορό,
– που ζει και βασιλεύει η αχρηστία-αναξιοκρατία-αδιαφάνεια,
– που οι λίγοι κι εκλεκτοί (δηλ. οι ωραίοι) τρώνε με χρυσά μαχαιροπήρουνα,
– που οι πολλοί (δηλ. εργαζόμενοι/συνταξιούχοι/μεσαία τάξη) κάνουν έρανο,
– που η νέα και παραγωγική γενιά στρέφεται στη μετανάστευση,
– που τα σκάνδαλα διαδέχονται το ένα το άλλο κι ανταγωνίζονται μεταξύ τους,
– που η ακρίβεια, το κόστος ζωής και η φορολογία είναι σε επίπεδα Ελβετίας,
– που οι μισθοί και οι συντάξεις σε επίπεδα Βουλγαρίας,
– που οι κοινωνικές παροχές/υπηρεσίες/αγαθά είναι εξευτελιστικές
– που Εξουσίες/Αρχές/Θεσμοί είναι έννοιες κενές χωρίς περιεχόμενο και ουσία.
– που οι Νόμοι και το Σύνταγμα επιδέχονται “διασταλτικές ερμηνείες” (δηλ. τα τεντώνει ή τα κόβει ο εθνικός μας Προκρούστης),
– που κυβερνά ο Βασιλιάς Ήλιος, τα funds, οι πολυεθνικές, τα κανάλια, το Predator.

Η διάλυση στη διοίκηση , στις υποδομές, στην παιδεία , στην κοινωνική συμπεριφορά μας είναι αυτό που χαρακτηρίζει την κοινωνία μας.

Το χρέος απέναντι στην πατρίδα είναι η διαχρονική ευθύνη κάθε πολίτη να προστατεύει την ελευθερία, την ανεξαρτησία και την πρόοδό της. Εκπληρώνεται καθημερινά με τη συνειδητή προσφορά,  την ενεργό συμμετοχή στα κοινά, την αλληλεγγύη και τη διατήρηση της ιστορικής μνήμης.

«Κι αν είμαστε ολίγοι στο πλήθος του Μπραΐμη, παρηγοριόμαστε μ’ έναν τρόπο· ότι η τύχη μας έχει τους Έλληνες πάντοτε ολίγους. Ότι αρχή και τέλος, παλαιόθε και ως τώρα, όλα τα θεριά πολεμούν να μας φάνε και δεν μπορούνε. Τρώνε από μας και μένει και μαγιά». (Ο Μακρυγιάννης στον Γάλλο ναύαρχο De Rigny πριν την μάχη των Μύλων)

|

 

Leave a Comment