Όχι τα σπίτια δεν ξαναγίνονται
Με τις πρόσφατες πυρκαγιές που έπληξαν για άλλο ένα καλοκαίρι την χώρα μας, κάποιοι Συνέλληνες είδαν να χάνουν τους κόπους μιας ζωής μέσα σε μερικά λεπτά βιώνοντας μια οδυνηρή δοκιμασία και μένοντας μόνοι και αβοήθητοι να κοιτούν τις αναμνήσεις τους να καίγονται μέσα στις φλόγες και να σβήνουν μέσα στους καπνούς και στα αποκαΐδια.
Με κυνισμό, οι τεχνοκράτες της κυβέρνησης αντιμετωπίζουν με λογική μπακάλη που γράφει τα βερεσέδια τις εθνικές τραγωδίες αποκλειστικά ως ζήτημα αριθμών, γραφημάτων και οικονομικών δεικτών, αγνοώντας την ανθρώπινη διάσταση, τις αξίες και τις πραγματικές ανάγκες των πολιτών.
Η ηγεσία της χώρας χαρακτηρίζεται έντονα από Τεχנוκρατικό Κυνισμό.
Μιλά τη ξύλινη γλώσσα που μετατρέπει την ανθρώπινη ζωή σε ποσοτικά μεγέθη και στατιστικές. Μια γλώσσα που αντανακλά την έλλειψη ενσυναίσθησης , που αντιμετωπίζει τις κοινωνικές επιπτώσεις που προέρχονται εξ’ ολοκλήρου από την δική της αμέλεια, παράλειψη, ανικανότητα ως αναγκαίες και αποδεκτές «παράπλευρες απώλειες». Στις πυρκαγιές , στις πλημμύρες η πολιτεία κάνει το καθήκον της. Αρκεί να ηχήσει το 112 για να ειδοποιήσει τους κατοίκους να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους γιατί έχει υπερτονιστεί ότι πάνω από όλα μπαίνει η ανθρώπινη ζωή. Μια ανθρώπινη ζωή που ίσως γλιτώσει τον βίαιο, ακαριαίο θάνατο αλλά θα πεθαίνει κάθε μέρα από τον πόνο και το θυμό να ξέρει ότι έχασε το βιός της χωρίς βοήθεια, χωρίς μέριμνα, χωρίς σχέδιο αντιμετώπισης μιας δοκιμασίας που ζούμε εθιμοτυπικά κάθε χρόνο.
Οι πολίτες νιώθουν μόνοι και ανυπεράσπιστοι. Η πολιτική ηγεσία τους δίνει ψεύτικες υποσχέσεις απλά για να κατευνάσει τα πνεύματα και όταν η τραγωδία ξεχαστεί γιατί θα έχει έρθει η επόμενη, θα αθετήσει το λόγο της όπως κάνει πάντα. Έτσι οι πολίτες αισθάνονται ξένοι προς τα κέντρα λήψης αποφάσεων που τους αφορούν και μόνοι πια και εγκαταλελειμμένοι προσπαθούν να ξαναρχίσουν από την αρχή σε μια χώρα που μιλά για Δημοκρατία αλλά είναι μια ψυχρή, γραφειοκρατική διαχείριση,που δεν βλέπει τον άνθρωπο παρά μόνο τον ψηφοφόρο. Κατά συνέπεια ενισχύεται η δυσαρέσκεια απέναντι στους θεσμούς και τους επίσημους φορείς και όλη η κοινωνία γίνεται ένα καζάνι που βράζει και είναι έτοιμο να εκραγεί.
