Και σήμερα η πραγματικότητα για τους περισσότερους ανθρώπους δεν έχει αλλάξει, καθώς οι οικονομικές πιέσεις και οι υποχρεώσεις παραμένουν εξαντλητικές. Η καθημερινότητα επαναλαμβάνεται σαν ένας ατέρμονος κύκλος. Ως αποτέλεσμα αυτής της συνθήκης , δημιουργείται το αίσθημα της ματαιότητας, της ανημποριάς, της παραχώρησης της ελεύθερης βούλησης στους κυβερνητικούς διαχειριστές. Σε αυτό συνεισφέρει και το εκπαιδευτικό σύστημα που φτιάχτηκε για να εξυπηρετεί τις κοινωνικές ανάγκες.
- Το αυστηρό ωράριο και το κουδούνι, που θυμίζουν το χτύπημα της κάρτας στη δουλειά.
- Η εστίαση στην αποστήθιση και την υπακοή, αντί για την κριτική σκέψη και τη δημιουργικότητα.
- Το σύστημα των βαθμών, που λειτουργεί ως ο προάγγελος του μισθού – δουλεύεις για την επιβράβευση (ή την αποφυγή της τιμωρίας) και όχι για τη χαρά της μάθησης.
Αυτό το μοντέλο ουσιαστικά μαθαίνει στα παιδιά από μικρή ηλικία να δέχονται τη ρουτίνα «παραγωγή – υποχρεώσεις» ως τη μόνη φυσιολογική πορεία ζωής. Κατά τον ίδιο τρόπο θα εκπαιδεύσει και τις επόμενες γενιές έτσι ώστε να παραδοθούν ολοκληρωτικά στην τεχνολογία και να εφαρμόσουν τα σχέδια της Νέας Τάξης Πραγμάτων.
