Όταν ο Μενέλαος, ο βασιλιάς, δηλαδή σα να λέμε ο σημερινός πρωθυπουργός αντιλήφθηκε ότι ο Πάρης του πήρε την Ελένη, θύμωσε πολύ όχι γιατί έχασε μια γυναίκα, άλλη θα έβρισκε, κοτζάμ βασιλιάς ήτανε, αλλά γιατί κάποιοι του την έφεραν πισώπλατα και θέλησαν να τον γελοιοποιήσουν. Ο Μενέλαος δεν σήκωνε τέτοιες προσβολές και ορκίστηκε να εκδικηθεί , να φέρει πίσω την γυναίκα του και να αποκαταστήσει το κύρος του. Άλλωστε ήταν ο καλύτερος και ο καταλληλότερος για την αρχηγία. Κήρυξε λοιπόν πόλεμο στους εχθρούς του. Γι’ αυτό ζήτησε βοήθεια από τον αδελφό του, τον Αγαµέµνονα που βασίλευε στις Μυκήνες , την αδερφή του Ντόρα και από τα στελέχη του κόμματος να βάλουν πλάτη.
Ο Αγαμέμνων όμως είχε και αυτός λερωμένη τη φωλιά του. Είχε προκαλέσει την οργή της θεάς Αρτέμιδας σκοτώνοντας το ιερό ελάφι της, με αποτέλεσμα η θεά να προκαλέσει άπνοια και να μην μπορεί να αποπλεύσει ο στόλος των Αχαιών από την Αυλίδα για την Τροία. Με άλλα λόγια ο κομματικός μηχανισμός έπεφτε από γκάφα σε γκάφα. Έκανε θυσίες, δηλαδή ανασχηματισμό, έβγαινε στα κανάλια , μέχρι και αυξήσεις σε μισθούς και επιδόματα στο Δημόσιο υποσχέθηκε για να κατευνάσουν την οργή της Θεάς, αλλά τίποτα. Μάταια περίμεναν να φυσήξει ούριος άνεµος, να ξεκινήσουν τα καράβια για την Τροία. Φύλλο δεν σάλευε , τα συλλαλητήρια και οι διαμαρτυρίες μέρα με τη μέρα γιγάντωναν. Είδαν και αποείδαν οι βασιλιάδες μέχρι που τελικά ρωτήσανε το µάντη Κάλχα να τους πει γιατί οι άνεµοι δε φυσούσαν.
Σημειωτέον ο μάντης Κάλχας είναι ο Αμερικανός γκουρού της επικοινωνίας που δίνει στον δικό μας άρχοντα πολύτιμες συμβουλές για παράδειγμα πως να κάνει κυβιστήσεις και να βαφτίζει το κρέας ψάρι, να μας κάνει το μυαλό ζελέ και πολλά άλλα .
Εκείνος τότε είπε ότι ο κόσμος βρίσκεται σε αναταραχή γιατί αποκαλύφθηκε η συγκάλυψη. Και όπως η θεά Άρτεµη κρατούσε τους ανέµους ως αντίποινα για το ιερό της ελάφι που σκότωσε ο Αγαμέμνωνας έτσι και ο εξαπατημένος λαός θα συνέχιζε τα συλλαλητήρια διαμαρτυρίας. Και δε θα περνούσε ο θυµός ούτε της Θεάς ούτε του λαού αν δεν γινόταν μια θυσία. Δηλαδή αν πρώτα ο Αγαµέµνονας δε θυσίαζε στο βωµό της την κόρη του, την Ιφιγένεια και ο πρωθυπουργός μας τον άριστο των αρίστων Χρήστο Τριαντόπουλο. Η κίνηση αυτή ανέδειξε ακόμη μια φορά το μεγαλείο του βασιλιά αλλά και της γενναίας εκείνης ψυχής που δέχτηκε να θυσιαστεί για το καλό της παράταξης.
Τη µέρα της θυσίας πήγε η Ιφιγένεια στολισµένη στο βωµό , η κομψότητα την χαρακτηρίζει, και µε θάρρος έσκυψε το κεφάλι. Κι ο µάντης Κάλχας, αφού της φόρεσε χρυσό στεφάνι στα µαλλιά, σήκωσε το µαχαίρι για να την θυσιάσει. Τα μέλη του κόμματος εξυμνούσαν τον ηρωισμό, την αγνότητα , το ήθος ενός πολιτικού που εκούσια προσέρχεται στο μαρτύριο πηγαίνοντας απευθείας στη Δικαιοσύνη.
Κάποιοι δύσπιστοι και κακοήθεις μιλούσαν για στημένη ανακριτική επιτροπή και μιλημένοι δικαστές γιατί παντού υπάρχουν τα “δικά μας παιδιά”.
Τα μιλήσαμε τα συμφωνήσαμε.
Και ενώ όλοι παρακολουθούσαν με κομμένη την ανάσα, εκείνη τη στιγµή η Άρτεµη ήρθε µέσα σε ένα σύννεφο, άρπαξε την κόρη και πάνω στο βωµό άφησε ένα µικρό ελάφι. Την Ιφιγένεια την πήγε µακριά στη χώρα των Ταύρων σ’ έναν από τους ναούς της. Αµέσως φύσηξε άνεµος και οι Αχαιοί κίνησαν για την Τροία.
Έτσι και ο θυσιασμένος πρώην υφυπουργός θα απομακρυνθεί για ένα διάστημα και θα επανέλθει λίαν συντόμως για να ανταμειφθεί για την ηρωική του πράξη.
Και έζησαν αυτοί καλά και εμείς χειρότερα.
Γιατί είναι άλλο πράγμα το παραμύθι και άλλο το παραμύθιασμα
