Η κλιματική αλλαγή αποτελεί το νέο αφήγημα μετά από εκείνο της στημένης πανδημίας και αναφέρεται στις μακροπρόθεσμες μεταβολές της θερμοκρασίας και των καιρικών συνθηκών του πλανήτη.
Η αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής βασίζεται σε δύο κεντρικούς πυλώνες: τον μετριασμό (μείωση των αιτιών) και την προσαρμογή (θωράκιση απέναντι στις συνέπειες)
Από το 2026, οι εισαγωγές προϊόντων έντασης άνθρακα (χάλυβας, τσιμέντο, αλουμίνιο κ.α.) στην ΕΕ θα επιβαρύνονται με κόστος ανάλογο των εκπομπών τους, ώστε να αποφεύγεται η μεταφορά της παραγωγής σε χώρες με χαλαρότερα περιβαλλοντικά πρότυπα. Πρόσφατα, τον Μάρτιο του 2026, το Συμβούλιο της ΕΕ έδωσε το πράσινο φως για τον ενδιάμεσο κλιματικό στόχο του 2040, ενισχύοντας τη δέσμευση για ταχύτερη μείωση των ρύπων. Η Ευρωπαϊκή Ένωση, μέσω του European Green Deal, στοχεύει σε μηδενικές καθαρές εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου μέχρι τα μέσα του αιώνα.
Οι επικυρίαρχοι μας πουλούν οικολογική ευαισθησία, μας πάσαραν το παραμύθι των αερίων της αγελάδας που επιβαρύνει το περιβάλλον, εξόντωσαν τα αιγοπρόβατα για να μειωθεί η κτηνοτροφία γιατί βλάπτει τον πλανήτη αλλά οι ίδιοι ανοίγουν συνεχώς νέα μέτωπα πολέμου , καταστρέφοντας αθώες ζωές και καταδικάζοντας ανεξάρτητα κράτη στον αφανισμό.
Οι βόμβες και οι πολεμικές επιχειρήσεις επιβαρύνουν δραματικά το περιβάλλον, αποτελώντας μία από τις πιο ενεργοβόρες και ρυπογόνες ανθρώπινες δραστηριότητες.
Όσον αφορά τον πόλεμο στην Ουκρανία που ήδη διανύει το τρίτο έτος οι εκπομπές έφτασαν τους 230 εκατομμύρια τόνους διοξειδίου του άνθρακα , ποσότητα ίση με τις ετήσιες εκπομπές της Αυστρίας, της Ουγγαρίας, της Τσεχίας και της Σλοβακίας μαζί. Πρόσφατα στοιχεία του 2026 ανεβάζουν το νούμερο αυτό στους 311 εκατομμύρια τόνους.
Μέση Ανατολή: Οι πρώτοι 15 μήνες του πολέμου στη Γάζα παρήγαγαν ρύπους περισσότερους από όσους εκπέμπουν 100 χώρες μαζί .
Οι πρόσφατες στρατιωτικές συγκρούσεις στο Ιράν (Φεβρουάριος – Μάρτιος 2026) έχουν προκαλέσει σοβαρότατη περιβαλλοντική επιβάρυνση, η οποία εκτείνεται από την άμεση ατμοσφαιρική ρύπανση έως τις μακροπρόθεσμες επιπτώσεις στο παγκόσμιο κλίμα.
Οι επιθέσεις σε διυλιστήρια (π.χ. στο Ras Tanura της Σαουδικής Αραβίας και σε εγκαταστάσεις στο Μπαχρέιν και το Κουβέιτ) προκάλεσαν τεράστιες πυρκαγιές που απελευθέρωσαν απίστευτες ποσότητες διοξείδιο του άνθρακα , μεθάνιο και τοξικά σωματίδια στην ατμόσφαιρα.
Οι εκρήξεις δημιουργούν σύννεφα σκόνης αναμεμειγμένα με βαρέα μέταλλα και τοξικά οξέα, τα οποία όταν κατακαθίσουν μολύνουν το έδαφος και τον υδροφόρο ορίζοντα για δεκαετίες.
Διατάραξη Βιοποικιλότητας:
Οι λάμψεις και οι δονήσεις από τις νυχτερινές επιθέσεις αποπροσανατολίζουν τα μεταναστευτικά πουλιά και καταστρέφουν ευαίσθητα οικοσυστήματα σε μια περίοδο κρίσιμη για την αναπαραγωγή.
Το κλείσιμο του στενού του Ορμούζ αναγκάζει τα πλοία να κάνουν μεγαλύτερες διαδρομές, αυξάνοντας το ανθρακικό τους αποτύπωμα έως και 70% ανά ταξίδι.
Είναι η επιτομή της υποκρισίας.
Δεν μπορεί οι κυβερνήσεις να ζητούν από τους πολίτες να αλλάξουν συνήθειες (π.χ. ηλεκτρικά αυτοκίνητα, λιγότερο πλαστικό, συνθετικές τροφές, κλιματικά λοκντάουν, περιορισμό των μετακινήσεων κτλ),και ένας και μόνο μήνας πολέμου να μπορεί να ακυρώσει την προσπάθεια ετών για τη μείωση των ρύπων!!
Ας σημειωθεί ότι στις διεθνείς συμφωνίες για το κλίμα (όπως της Συμφωνίας του Παρισιού), οι ρύποι των στρατών είναι συχνά προαιρετικοί στην αναφορά τους. Οι χώρες δεν υποχρεούνται να αποκαλύψουν πόσο καύσιμο καίνε τα τανκς και τα μαχητικά τους για λόγους “εθνικής ασφάλειας”. Με άλλα λόγια τα καλά και συμφέροντα….
Είναι έκδηλη η οργή της κοινής γνώμης, καθώς το περιβάλλον δεν γνωρίζει σύνορα και η ρύπανση μιας βόμβας στην Ουκρανία ή το Ιράν επηρεάζει το κλίμα ολόκληρου του πλανήτη.
Τι κρύβεται πίσω από την υποτιθέμενη οικολογική ευαισθησία;
- Οι αμυντικές βιομηχανίες παρουσιάζουν κέρδη-ρεκόρ κατά τη διάρκεια κρίσεων, ενώ ταυτόχρονα οι ίδιες χώρες προσποιούνται ότι νοιάζονται για το περιβάλλον και προωθούν την «πράσινη ανάπτυξη».
- Ενεργειακός Έλεγχος: Πολλοί πόλεμοι γίνονται για τον έλεγχο των πόρων (πετρέλαιο, φυσικό αέριο, σπάνια μέταλλα) που χρειάζονται για να λειτουργήσει η παγκόσμια οικονομία, ακόμη και η «πράσινη».
- Πολιτικό Κόστος: Είναι πιο εύκολο να επιβάλεις στον πολίτη απαγορεύσεις και περιορισμούς παρά να συγκρουστείς με το στρατιωτικό-βιομηχανικό σύμπλεγμα που καταναλώνει τεράστιες ποσότητες ενέργειας.
Η αντίφαση ανάμεσα στη ρητορική για τη «σωτηρία του πλανήτη» και την πραγματικότητα των εξοπλισμών αποκαλύπτει το βρώμικο παιχνίδι που παίζεται σε βάρος των λαών και καταδεικνύει ότι η γεωπολιτική κυριαρχία και το κέρδος συχνά υπερτερούν της ανθρώπινης ζωής και της οικολογίας.
Έτσι για να διαλύονται οι ψευδαισθήσεις για όσους πιστεύουν ότι πίνοντας τον καφέ τους με πλαστικό καλαμάκι σώζουν τον πλανήτη…..
Έλενα Καράμπελα
