Οι «Δρόμοι της Φωτιάς», η πολυβραβευμένη κινηματογραφική ταινία του Χιου Χάντσον, του 1981, πραγματεύεται την αληθινή ιστορία δύο Βρετανών ερασιτεχνών δρομέων, που έχουν βάλει στόχο να κερδίσουν το χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1924.Πρόκειται για τον εβραϊκής καταγωγής Άγγλο Χάρολντ Έιμπραμς (1899-1978), που βιώνει τον κρυφό ρατσισμό των συμπατριωτών του και επιθυμεί τη συμμετοχή του στους Αγώνες, προκειμένου να πάρει το αίμα του πίσω, και τον Σκωτσέζο θεολόγο Έρικ Λίντελ (1902-1945), που είναι από τη φύση του γρήγορος και θέλει να τιμήσει τον Θεό για το χάρισμα που του δώρισε. Και οι δύο αθλητές θα πετύχουν τον στόχο τους: Ο μεν Έιμπραμς θα κερδίσει τα 100 μ., ο δε Λίντελ τα 400 μ.
Είναι η απόδειξη ότι η δύναμη κρύβεται μέσα μας και ότι είμαστε ικανοί ακόμα και για το αδύνατο.
Στις μέρες μας, σαν άλλοι ερασιτέχνες δρομείς συμμετέχουμε σε ένα αγώνα δρόμου που δεν βλέπουμε το τέρμα του , ούτε ξέρουμε που θα καταλήξουμε, απλά συνεχίζουμε να τρέχουμε περνώντας μέσα από τις πύλες της κολάσεως που έχουν ήδη ανοίξει με τα καταιγιστικά γεγονότα που βιώνουμε. Ακολουθούμε τους δρόμους της φωτιάς γιατί αναζητούμε το φως και την αλήθεια. Βάλαμε στοίχημα με τους ίδιους μας τους εαυτούς, παλέψαμε με τις φοβίες μας, τις ανασφάλειες μας και διαλέξαμε “στρατόπεδο”. Αντέξαμε σε εκβιασμούς, σε χλευασμούς, σε αποκλεισμούς ,σε πιέσεις και διώξεις ,σε δολοφονίες χαρακτήρων. Μείναμε πιστοί στις αξίες μας,και συνεχίζουμε να αγωνιζόμαστε για την πατρίδα μας και να υπερασπιζόμαστε καθημερινά με μικρές ή μεγάλες πράξεις όλα όσα συνθέτουν τον Άνθρωπο στην ανώτερη έκφραση του.
Όπως οι τριακόσιοι επίλεκτοι Σπαρτιάτες πολεμιστές στις Θερμοπύλες απώθησαν τους χιλιάδες πολεμιστές του Πέρση εισβολέα και έδωσαν με γενναιότητα τη ζωή τους, υπηρετώντας με ανιδιοτέλεια τη δημοκρατία και την ελευθερία έτσι και εμείς οι λίγοι αιθεροβάμονες, ρομαντικοί ,ουτοπιστές κάνουμε αυτό που μας αντιστοιχεί στην ιστορική συγκυρία που ζούμε.
Ξέρουμε ότι η Ανάσταση έρχεται μετά από το βαθύ πέρασμα στον Άδη. Είναι ο ανήφορος στον Γολγοθά , είναι ο δύσβατος δρόμος στρωμένος με αγκάθια ,οι κακουχίες , οι ταπεινώσεις , ο σωματικός και ψυχικός πόνος. Είναι το σκοτάδι που πυκνώνει όσο κλιμακώνεται το πάθος και οδηγεί στην Σταύρωση. Όμως εκεί που νομίζεις ότι όλα τελείωσαν και ότι δεν υπάρχει Σωτηρία γίνεται η Ανάσταση με έναν μεταφυσικό τρόπο με μια συμπαντική επέμβαση .
Οι δοκιμασίες είναι απλά μια ευκαιρία ενδυνάμωσης , ένας τρόπος να ξεπεράσουμε τους προσωπικούς μας περιορισμούς, είναι η πορεία της εξέλιξης και αυτοπραγμάτωσης μας.
Γιατί μετά την Σταύρωση ακολουθεί πάντα η Ανάσταση.
Η Ανάσταση ποτελεί την απτή, τεκμηριωμένη, εμπειρική απόδειξη ότι στη ζωή υπάρχει ελπίδα και νόημα.
Γιατί το φως θα νικάει πάντα το σκοτάδι.
