Εκείνη την εποχή μπορεί να μην είχαμε τόσες συσκευές, τόσες ευκολίες , τόσες ανέσεις αλλά είχαμε μια πιο ανθρώπινη ζωή . Ήταν μια εποχή χωρίς κινητά, ίντερνετ και συνεχή ψηφιακή πίεση. Δεν χρειαζόταν να έχεις το τελευταίο μοντέλο iPhone 18 Pro και iPhone 18 Pro Max για να είσαι χαρούμενος. Ήταν η εποχή που τα παιδιά έπαιζαν ελεύθερα μέχρι να νυχτώσει, με κρυφτό, κυνηγητό και πετροπόλεμο ή μπάλα στις αλάνα, που τα παράθυρα των σπιτιών έμεναν ανοικτά όλη τη νύχτα και οι εξώπορτες ξεκλείδωτες.
Ήταν η εποχή που απολάμβανες ένα μελωδικό τραγούδι στο πικ απ, ένα καλό βιβλίο στη σκιά ενός δένδρου, μια όμορφη συζήτηση σε μια αυλή γεμάτη λουλούδια. Ήταν η εποχή που παρέες από αγόρια και κορίτσια γέμιζαν με γέλια και φωνές τις πλατείες. Ήταν η εποχή που οι άνθρωποι ήταν πιο απλοί , πιο αυθεντικοί , πιο άμεσοι.
Ήταν τα χρόνια της αθωότητας που μας γεμίζουν νοσταλγία αλλά και θλίψη για μια εποχή που δεν θα ξαναγυρίσει πια.
